DEEL 2
Claire vouwde het geoliede doek voorzichtig open.
Binnenin lagen drie voorwerpen.
Een vergeelde envelop.
Een zilveren medaillon.
En een klein, in leer gebonden notitieboekje.
Ze pakte eerst het medaillon.
Het was ovaal, met een ingewikkeld patroon van bloemen langs de rand. Op de achterkant waren twee initialen gegraveerd.
E.B.
Claire voelde haar adem stokkken.
Die initialen kende ze.
Haar moeder had precies zo’n medaillon gedragen.
Eleanor Bennett.
Zevenentwintig jaar geleden was Eleanor verdwenen tijdens een reis door de bergen van Colorado.
Claire was toen pas vijftien.
Volgens de politie was haar moeder vermoedelijk van een bergpad gevallen. Haar lichaam was nooit gevonden.
Haar vader had haar verteld dat ze moest accepteren dat sommige vragen nooit beantwoord zouden worden.
Maar Claire had dat nooit gekund.
Ze drukte op het kleine knopje aan de zijkant.
Het medaillon sprong open.
Binnenin zat een verbleekte foto van een meisje met donker haar en grijze ogen.
Claire.
Op haar vijftiende verjaardag.
Haar vingers begonnen te beven.
‘Mama?’ fluisterde ze.
Ze keek naar de envelop.
Op de voorkant stond in sierlijke letters:
Voor mijn dochter Claire, als ik niet meer thuiskom.
De wereld om haar heen leek stil te vallen.
Zevenentwintig jaar.
Zevenentwintig jaar had ze zich afgevraagd waarom haar moeder was verdwenen.
En nu lag er midden in een verlaten bos een brief met haar naam erop.
Claire wilde de envelop onmiddellijk openscheuren.
Maar haar handen waren koud en haar schouder deed ondraaglijk pijn.
Ze ging voorzichtig op de verrotte bank zitten en maakte de envelop open.
Er zaten vier dichtbeschreven bladzijden in.
De eerste woorden deden haar hart bijna stilstaan.
‘Mijn lieve Claire,
Als je deze brief leest, betekent het dat ik niet ben teruggekeerd zoals ik had beloofd.
Er is iets wat ik je nooit heb durven vertellen.
Je vader is niet de man die je denkt dat hij is.’
Claire las de zin opnieuw.
Haar vader?
Robert Bennett?
De man die haar had opgevoed nadat Eleanor was verdwenen?
De man die haar had geleerd eerlijk te zijn, haar studie had betaald en op haar trouwdag huilend naast haar had gestaan?
