-
Achterblijvende indexatie: De afgelopen tien tot vijftien jaar zijn veel aanvullende pensioenen niet of nauwelijks meegegroeid met de daadwerkelijke inflatie. Hierdoor is de koopkracht van gepensioneerden met tientallen procenten gedaald.
-
Explosie van vaste lasten: De huren in de sociale en vrije sector zijn gestegen, zorgverzekeringen worden elk jaar duurder en ook de eigen bijdragen in de zorg eisen een steeds groter deel van het maandbudget op.
-
Stijgende voedselprijzen: Boodschappen zijn in korte tijd aanzienlijk duurder geworden, wat vooral huishoudens met een vast en laag inkomen direct in de portemonnee treft.
Sociale isolatie op de loer
Geldgebrek heeft niet alleen invloed op wat er 's avonds op bord ligt; het tast de gehele kwaliteitsbeleving van het leven aan. Voor Hans betekent het gebrek aan financiële ruimte ook dat hij zijn sociale contacten langzaam ziet verwateren.
"Mijn vrienden van vroeger spreken af en toe af in het dorpshuis voor een kop koffie of een pilsje," vertelt Hans. "Maar ik sla het steeds vaker af. Ik kan het me simpelweg niet meer veroorloven om een paar consumpties af te rekenen. Je verzint op een gegeven moment smoesjes omdat je niet wil zeggen dat je het geld niet hebt. Je sluit jezelf op in je eigen huis. De muren komen soms op me af."
Het gevoel van waardeloosheid en het verlies van waardigheid is misschien nog wel schadelijker dan de fysieke bezuinigingen op eten. Ouderen die hun hele leven hebben bijgedragen aan de wederopbouw en welvaart van het land, voelen zich aan het einde van hun Latijn aan de kant geschoven door de overheid en de maatschappij.
Een dringende oproep aan de politiek
Als het aan Hans ligt, komt er op korte termijn ingrijpende verandering in de manier waarop de overheid naar de koopkracht van senioren kijkt. Hij vindt dat de AOW en de aanvullende pensioenen direct gekoppeld moeten worden aan de werkelijke stijging van de kosten voor levensonderhoud.
