"Politici in Den Haag praten in ingewikkelde percentages en modellen," zegt Hans stellig. "Maar ze moeten eens een maand komen leven van het geld dat wij overhouden. Laat ze maar eens proberen een gezonde maaltijd op tafel te zetten als de vaste lasten al tachtig procent van je inkomen opslokken. Er wordt miljarden uitgegeven aan van alles en nog wat, maar voor de mensen die dit land hebben opgebouwd is er ineens geen geld meer."
Hoop op een menswaardige toekomst
Ondanks zijn woede weigert Hans de moed volledig op te geven. Hij hoopt dat door zijn verhaal te delen, meer senioren hun stem durven te laten horen en dat de schaamte rondom ouderdomsarmoede verdwijnt.
"Ik vraag niet om luxe," besluit Hans met een zachte, maar vastberaden stem. "Ik hoef niet op vakantie naar een tropisch eiland. Ik wil gewoon zonder stress een brood en een stukje vlees kunnen kopen. Ik wil mijn kleinkinderen een klein ijsje kunnen trakteren als ze op bezoek komen zonder dat ik 's nachts wakker lig van de rekeningen. Is dat nou echt te veel gevraagd na een heel leven hard werken?"
Het is een vraag waar de politiek en de maatschappij dringende antwoorden op zullen moeten formuleren, voordat nog meer ouderen zoals Hans definitief de aansluiting met de samenleving verliezen.
