DEEL 2
De man van Northbridge kwam glimlachend binnen.
Niet nerveus.
Niet bezorgd.
Hij liep alsof de hoorzittingszaal van hem was.
Donkerblauw pak.
Zilveren das.
Gepolijste schoenen.
Achter hem kwamen twee advocaten met identieke zwarte aktetassen.
Sarah boog iets naar me toe.
‘Dat is Richard Vale. Directeur bedrijfsvoering.’
Ik keek naar hem.
‘Is hij degene die verantwoordelijk was voor Rocky?’
‘Volgens Northbridge is niemand persoonlijk verantwoordelijk. Dat is ongeveer hun favoriete antwoord.’
Richard nam plaats aan de andere kant van de tafel.
Toen zag hij Rocky.
Zijn glimlach verdween één seconde.
Slechts één.
Daarna was hij terug.
Dat ene moment was genoeg.
Hij kende hem.
Rocky lag naast mijn stoel op een deken.
Hij was in twee dagen nauwelijks sterker geworden, maar de dierenarts had toestemming gegeven zolang we hem niet onnodig belastten.
Toen Richard ging zitten, tilde Rocky zijn kop op.
Zijn oren trokken naar achteren.
Daarna schoof hij dichter tegen mijn been.
Ik legde mijn hand op zijn nek.
Richard zag het.
‘Sergeant Hayes,’ zei hij alsof we elkaar op een receptie ontmoetten. ‘Allereerst wil ik zeggen hoeveel respect Northbridge heeft voor uw dienst.’
Ik zei niets.
‘En natuurlijk voor de dienst van alle militaire werkhonden.’
Earl, achter mij, snoof hoorbaar.
Richard keek even zijn kant op.
‘Maar we moeten feiten onderscheiden van emotie.’
Sarah glimlachte.
‘Daar zijn we het volledig over eens.’
Richard keek naar haar.
Hij had waarschijnlijk verwacht dat ik degene zou zijn die boos werd.
Dat was precies waarom Sarah naast me zat.
De voorzitter van de hoorzitting was een vrouw genaamd Helen Morris.
Ze begon met de basis.
Rocky’s identificatienummer.
Datum van pensionering.
Datum waarop Northbridge officieel de verantwoordelijkheid voor zijn levenslange verzorging had overgenomen.
Alles klopte.
Toen kwam de vraag:
‘Waar bevond hond K9-4472, roepnaam Rocky, zich volgens uw administratie tussen 3 maart en 28 juni?’
Richard schoof een map naar voren.
‘In een van onze gecontracteerde opvanglocaties.’
‘Welke?’
Een advocaat fluisterde iets in zijn oor.
Richard bladerde.
‘Pine Hollow Working Dog Sanctuary.’
Sarah schreef iets op.
Helen vroeg:
‘Adres?’
Richard gaf het.
‘En wie was verantwoordelijk voor de dagelijkse verzorging?’
‘Northbridge werkt met lokale partners. Ik ken niet ieder individueel personeelslid.’
‘Dat vroeg ik niet.’
Helen keek hem over haar bril aan.
‘Welke organisatie was contractueel verantwoordelijk?’
‘Northbridge.’
‘Dank u.’
Ik voelde Rocky onder mijn hand ademen.
Langzaam.
Onregelmatig.
Ik dacht aan Earl die blikken soep openmaakte achter een busdepot terwijl ergens iemand formulieren invulde over professioneel hondenvoer en veterinaire controles.
Helen ging verder.
‘Wanneer is Rocky voor het laatst fysiek gecontroleerd door een medewerker van Northbridge?’
Richard keek naar zijn advocaat.
‘Onze gegevens tonen regelmatige controles.’
‘Wanneer?’
