Op de trouwuitnodiging van mijn ex stond dat ik iemand mocht meenemen, met de toevoeging dat niemand toch met me zou willen daten. Ik nam Edward mee. Toen Max lachend vroeg hoeveel ik hem had betaald, liep mijn collega rustig naar zijn auto. Hij kwam terug met een grote kartonnen doos die ik nog nooit had gezien. Wat erin zat, veegde de glimlach van het gezicht van de bruidegom.
Max stuurde zijn trouwuitnodiging per sms.
Typisch Max.
‘Kom naar mijn bruiloft met Claire en neem onze dochters mee. O ja, je mag een introducé meenemen, maar we weten allebei dat je niemand hebt.’
Ik las het twee keer.
Toen legde ik mijn telefoon met het scherm naar beneden, voordat mijn tienjarige dochter kon vragen waarom ik ernaar keek alsof ik hem door het raam wilde gooien.
Max en ik waren bijna dertien jaar getrouwd geweest.
We hadden twee dochters van tien en drie. Blijkbaar waren dertien jaar genoeg voor mijn man om te besluiten dat mijn lichaam een afspraak had geschonden waarvan ik niet eens wist dat we die hadden gemaakt.
‘Je ziet er niet meer uit zoals vroeger,’ had hij gezegd.
Dat was voordat ik van Claire wist.
Zijn personal trainer.
Toen ik hem met de affaire confronteerde, bood Max geen excuses aan.
Hij haalde zijn schouders op.
‘Wat had je dan verwacht? Mannen zijn visueel ingesteld. En Claire is perfect.’
Ik herinner me hoe ik in onze slaapkamer stond terwijl hij zijn spullen inpakte.
‘Je bent vreemdgegaan omdat ik ben aangekomen?’
‘Vroeger had je een slanke taille, Ronnie.’
Hij vouwde nog een overhemd op.
‘Wanneer heb je eigenlijk voor het laatst in de spiegel gekeken?’
Tijdens de scheiding keek ik voortdurend.
Ik controleerde mijn buik als ik me aankleedde. Draaide opzij voordat ik het huis verliet. Trok een ander shirt aan omdat ik Max hoorde zeggen dat mijn armen er bedekt beter uitzagen.
Toen kondigde Max aan dat hij met Claire ging trouwen.
En stuurde me die uitnodiging.
Ik had de bruiloft kunnen overslaan.
Maar onze dochters zouden er zijn, en de oudste had al twee keer gevraagd of ik ook kwam.
Dus zei ik ja.
Daarna bleef ik naar dat ene woord staren: introducé.
Ik wilde dat Max zag dat het goed met me ging.
Sterker nog: meer dan goed.
En zo stond ik maandagochtend naast Edwards bureau.
Tijdens de scheiding was Edward een van mijn beste vrienden geworden. Hij luisterde zonder alles te willen oplossen, bracht me koffie op de dag dat mijn scheiding definitief werd en hielp me ooit veertig minuten lang een antwoord aan Max te schrijven zonder de woorden die ik aanvankelijk had willen gebruiken.
Hij was ook lang, sportief en irritant knap.
Precies het soort man dat Max zou opvallen.
‘Ik moet je om een gunst vragen.’
Edward keek op.
‘Dat klinkt duur.’
‘Ga met me mee naar de bruiloft van mijn ex-man.’
Hij knipperde met zijn ogen.
‘Als emotionele steun?’
‘Als mijn vriend.’
Hij staarde me aan.
‘Mijn nepvriend,’ voegde ik eraan toe.
‘O. Veel gezonder.’
‘Alsjeblieft?’
‘Waarom ik?’
Ik probeerde er een grap van te maken.
‘Omdat je er belachelijk goed uitziet.’
‘Dat zet ik in mijn functioneringsgesprek.’
Ik lachte, maar Edward bleef me aankijken.
‘Veronica.’
Ik zuchtte.
‘Ik wil dat Max me met jou ziet en zich afvraagt of hij een fout heeft gemaakt, Ed.’
Edward leunde achterover.
Dat antwoord leek hem dwars te zitten.
Maar na een ogenblik knikte hij.
‘Goed.’
‘Echt?’
‘Ja.’
Ik had me moeten afvragen waarom hij zo gemakkelijk instemde.
In plaats daarvan maakte ik me de hele volgende week druk over wat ik zou aantrekken.
Max had me goed afgericht.
Tegen zaterdag had ik drie jurken afgewezen vanwege wat hij ooit over mijn buik had gezegd, twee vanwege mijn armen en één omdat ik hem bijna hoorde vragen of ik wel een spiegel had.
Uiteindelijk koos ik de jurk die ik mooi vond voordat ik me zijn mening begon voor te stellen.
Edward kwam me ophalen.
Achter in zijn auto stond een grote kartonnen doos.
‘Wat is dat?’ vroeg ik.
‘Spullen om te doneren.’
Ik vroeg niet verder.
Het was een enorme bruiloft.
Overal bloemen. Witte tafelkleden. Champagne. Een locatie met genoeg kroonluchters om een klein vliegveld te verlichten.
Onze dochters vonden het geweldig.
Mijn driejarige had al ergens glazuur vandaan gehaald, hoewel de taart nog niet was aangesneden.
Toen zag Max ons.
Hij keek eerst naar mij.
Toen naar Edward.
Toen weer naar mij.
Eén heerlijke seconde lang wist hij niets te zeggen.
Claire stond naast hem in een nauwsluitende witte jurk. Ze zag er prachtig uit.
Ik haatte het dat het nog steeds pijn deed om dat te zien.
Max kwam naar ons toe.
‘Dus dit is je introducé?’
