Vanaf dat moment veranderde alles. Mijn vader, gebroken maar onverwoestbaar in zijn liefde voor mij, nam de dubbele rol van vader en moeder op zich. Hij werkte lange dagen om de hypotheek van het oude familiehuis te betalen, kookte elke avond voor ons, hielp me met mijn huiswerk en droogde mijn tranen als ik 's nachts wakker schrok.
Hij leerde me één belangrijke les die ik nooit zou vergeten: "Echte familie is niet wie je bij de geboorte krijgt, maar wie er voor je blijft staan als de storm raast."
Hoofdstuk 2: De IJskoude Telefoonoproep
Vijftien jaar gingen voorbij. Vijftien jaar waarin ik opgroeide, studeerde, en uiteindelijk het oude huis van mijn vader overnam nadat hij twee jaar geleden rustig in zijn slaap was overleden. Het huis was oud, gebouwd aan de rand van het bos met dikke houten vloeren, een diepe kelder en een immens erf. Het was een plek vol herinneringen aan mijn vader — zijn werkbank stond nog precies zo in de schuur zoals hij die had achtergelaten.
Van mijn moeder had ik in al die jaren geen enkel spoor meer vernomen. Geen kaartje voor mijn verjaardag, geen berichtje toen ik afstudeerde, en zelfs geen woord van medeleven toen mijn vader overleed. Ze was een vreemde geworden, een schim uit een ver verleden dat ik diep had weggestopt.
Tot vorige week.
Ik zat op een rustige donderdagavond aan de keukentafel te werken toen mijn telefoon ging. Een onbekend nummer. Zonder erbij na te denken nam ik op.
"Hallo... Daan?"
