Mijn adem stokte. Ze was dus echt dood. De schuldgevoelens staken als kleine naaldjes in mijn geweten, maar voordat ik iets kon uitbrengen, vervolgde de agent met een ijskoude stem:
"Maar dat is niet de reden waarom we hier zijn. In haar afscheidsbrief en de documenten die ze achterliet, heeft ze een ernstige beschuldiging geuit. En ze heeft ons de precieze locatie gegeven van wat er vijftien jaar geleden werkelijk in dit huis is gebeurd. Ze zei dat we onder de houten vloer van de kelder moeten zoeken."
Hoofdstuk 4: Het Raadsel van de Kelder
De wereld leek stil te vallen. Onder de keldervloer?
Binnen tien minuten was mijn voortuin veranderd in een plaats delict. Blauw zwaailicht verlichtte de donkere bomen rond het huis. Forensische experts in witte pakken droegen zware apparatuur, slangen, lampen en breekijzers naar binnen. Ik werd op de bank in de woonkamer gezet, onder toezicht van een agent die geen woord zei.
Het geluid van brekend hout en trillend beton drong vanuit de kelder door tot de woonkamer. Mijn gedachten tolden over elkaar heen. Wat zochten ze? Geld? Documenten? Of iets veel ergers?
Mijn vader was een timmerman. Hij had de kelder vijftien jaar geleden — vlak nadat mijn moeder 'vertrok' — compleet verbouwd. Ik herinnerde me nog hoe hij wekenlang in de kelder bezig was geweest om een nieuwe houten vloer en kastenwanden te installeren. Hij zei destijds dat hij afleiding nodig had om de pijn van haar vertrek te verwerken.
Na ruim twee uur zwoegen kwam de hoofdinspecteur de trap op. Zijn gezicht was lijkbleek. Hij trok zijn rubberen handschoenen uit en keek me met een blik vol medelijden en afgrijzen aan.
