De rit naar Schiphol verliep in een ijzig zwijgen.
Daan zat naast mij op de achterbank van de grote taxi-bus. Hij hield mijn hand zo stevig vast dat mijn vingers er pijn van deden. Aan de andere kant van het gangpad zat Lotte, die opgewekt naar buiten keek naar de voorbijflitsende weilanden en de bomen langs de snelweg. She wist niets van het drama dat zich op de bovenverdieping had afgespeeld. Voor haar was oma simpelweg "alvast naar huis gegaan omdat ze zich niet zo lekker voelde".
Daan had zijn moeder achtergelaten in het lege huis. Hij had haar de sleutels gevraagd, de deur achter haar dichtgetrokken en de taxi ingestapt zonder nog een woord te wisselen.
Toen we op Schiphol aankwamen, was het een hectische bende van mensen, koffers en omroepsystemen. Maar voor ons voelde de wereld vreemd overzichtelijk.
Bij de douanecontrole overhandigde ik de drie paspoorten aan de beambte achter het glas.
De man bekeek de documenten, stempelde de paspoorten en keek toen over de balie naar Lotte. "Fijne reis, kleine meid," zei hij met een vriendelijke glimlach.
Lotte zwaaide vrolijk. "Dank u wel!"
Ik nam de paspoorten terug. Toen ik de stijve papieren bladzijden onder mijn duim voelde, voelde ik de spanning die zich wekenlang in mijn nek en schouders had opgebouwd, langzaam wegsijpelen.
