Ik besloot haar te volgen.
Mijn gedachten schoten alle kanten op. Misschien was het gewoon een vrouw die toevallig op mijn moeder leek. Misschien had ik door mijn verlangen naar mijn moeder overeenkomsten gezien die er helemaal niet waren.
Maar één gedachte bleef terugkomen: wat als ik haar niet aansprak en daar later spijt van kreeg?
Uiteindelijk verzamelde ik al mijn moed.
Het moment waarop ze zich omdraaide
Met een trillende stem riep ik haar na.
De vrouw stopte en draaide zich om. Onze blikken ontmoetten elkaar, en op dat moment leek de wereld om ons heen stil te vallen.
Ik wist niet goed hoe ik het moest uitleggen. Ik vertelde haar dat ze me ontzettend aan mijn moeder deed denken.
Ze antwoordde niet meteen.
In plaats daarvan keek ze me aandachtig aan, alsof ze mijn gezicht probeerde te lezen. Haar blik gleed over mijn ogen en mijn gelaatstrekken, alsof ze iets bekends probeerde terug te vinden.
Er verstreken enkele seconden die voor mij eindeloos leken te duren.
Toen sprak ze.
Haar stem trilde toen ze zei dat ze wist wie ik was.
Ik voelde mijn maag samentrekken. Hoe kon een volslagen onbekende vrouw in Parijs weten wie ik was? Ik had haar nog nooit ontmoet. Tenminste, dat dacht ik.
Wat ze me vervolgens vertelde, veranderde alles wat ik over mijn familiegeschiedenis dacht te weten.
De waarheid over mijn moeder
De vrouw voor me was mijn moeder niet.
Ze was haar tweelingzus.
Een tante van wie ik nooit had geweten dat ze bestond.
Volgens haar verhaal waren zij en mijn moeder als kinderen van elkaar gescheiden geraakt. Ze waren in verschillende landen terechtgekomen en hadden uiteindelijk het contact verloren.
Mijn moeder had altijd de wens gehad haar zus terug te vinden. Maar het leven liep anders dan ze had gehoopt, en die hereniging was er nooit gekomen.
