De ene dag lachte ze nog met me aan het strand. De volgende dag was ze er niet meer. Het ongeluk kwam onverwacht en liet ons gezin achter met een verdriet dat alles veranderde.
Mijn vader werd nooit meer helemaal de man die hij daarvoor was geweest. Ik groeide op, studeerde, vond werk en bouwde langzaam mijn eigen leven op. Toch bleef er diep vanbinnen een leegte bestaan die niets leek te kunnen vullen.
Ik droeg de herinnering aan mijn moeder overal met me mee. Haar stem, haar glimlach, de manier waarop ze naar me keek… Het waren herinneringen die me nooit loslieten. Soms voelde het alsof haar aanwezigheid als een schaduw met me meereisde, waar ik ook naartoe ging.
Maar vorige maand gebeurde er iets wat mijn kijk op het verleden voorgoed veranderde.
Ik was voor mijn werk in Parijs. Op een rustige straat in de buurt van Montmartre wandelde ik zonder haast, terwijl mijn gedachten ergens anders waren. Totdat ik plotseling een vrouw zag die me de adem benam.
Ze liep me voorbij, en ik verstijfde.
Ze leek sprekend op mijn moeder.
Een gezicht dat ik nooit meer dacht terug te zien
Het was niet alleen haar gezicht. Het was haar blik, haar houding en zelfs de manier waarop ze haar haar achter haar oor streek.
Alles deed me denken aan de vrouw die ik op elfjarige leeftijd had verloren.
Ik bleef staan en keek haar na. Mijn hart bonsde zo hard dat ik nauwelijks kon nadenken. Was het mogelijk dat ik me zo sterk vergiste? Was het verdriet dat me parten speelde? Of zag ik werkelijk iets wat ik niet kon verklaren?
Ik wist niet wat ik moest geloven.
Toch kon ik haar niet zomaar laten verdwijnen in de menigte. Er was iets aan haar dat me diep raakte, iets wat ik niet onder woorden kon brengen.
