Maar het echte geheim ontdekte ik pas later
Die avond ging ik naar bed.
Het huis was stil geworden. Mijn man was nog even bezig in de woonkamer en ik wilde mijn lippenbalsem pakken.
Ik tastte in het donker op zijn nachtkastje.
Mijn vingers raakten iets wat ik niet kende.
Een klein, versleten leren notitieboekje.
Ik had het nog nooit eerder gezien.
Even twijfelde ik of ik het wel mocht openen.
Maar mijn nieuwsgierigheid won.
Ik sloeg het boekje open.
Op de eerste pagina stond een datum.
Zeven jaar geleden.
De maand waarin we voor het eerst waren gaan samenwonen.
Ik begon te lezen.
En toen bleef ik stil.
Het was geen werkboekje.
Geen financieel overzicht.
Geen boodschappenlijst.
Het was een verzameling van kleine dingen over mij.
Dingen die ik zelf allang vergeten was.
Honderden kleine observaties
Op verschillende pagina’s stonden korte zinnen.
“Koffie altijd met een scheutje havermelk. Nooit suiker.”
“Ze heeft een hekel aan kriebelende labels in truien. Labels eruit knippen.”
“Ze neuriet zachtjes wanneer ze aardbeien eet.”
“Haar favoriete bloemen zijn wilde veldbloemen, niet rozen.”
“Ze wordt rustig van regen tegen het raam.”
En toen zag ik het.
“Maandverband: blauwe verpakking met vleugels. Schap 4.”
Ik voelde mijn ogen prikken.
Ik bladerde verder.
Er stonden tientallen, misschien wel honderden kleine observaties.
Wat ik graag at.
Welke films ik opnieuw kon bekijken.
Welke liedjes me vrolijk maakten.
Welke dingen me irriteerden.
Welke kleding ik het liefst droeg wanneer ik me niet goed voelde.
Welke thee ik wilde wanneer ik ziek was.
Welke bloemen ik mooi vond.
Welke snacks ik kocht wanneer ik gestrest was.
Het waren geen grote geheimen.
Het waren juist de kleine dingen die niemand noodzakelijkerwijs hoeft te onthouden.
Maar hij had ze onthouden.
Waarom had hij dit allemaal opgeschreven?
Ik hoorde de slaapkamerdeur opengaan.
Mijn man kwam binnen.
