Hij stopte meteen toen hij mij met het boekje zag zitten.
Zijn gezicht veranderde.
Hij werd rood.
“Je hebt dat gevonden,” zei hij zacht.
Ik knikte.
Mijn ogen waren inmiddels gevuld met tranen.
“Waarom heb je dit allemaal opgeschreven?”
Hij ging naast me op het bed zitten.
Even zei hij niets.
Toen haalde hij zijn schouders op.
“Omdat ik bang was dat ik belangrijke dingen over jou zou vergeten.”
Ik keek hem aan.
Hij vervolgde:
“Toen we net samenwoonden, wist ik nog niet hoe ik de beste partner voor je kon zijn. Ik dacht dat ik vooral naar de grote dingen moest kijken. Maar na een tijdje merkte ik dat jij zoveel kleine dingen hebt die je gelukkig maken.”
Hij glimlachte verlegen.
“Dus begon ik ze op te schrijven.”
Ik bladerde nog een keer door het boekje.
Er waren pagina’s van jaren geleden.
Sommige notities waren doorgehaald.
Andere waren aangevuld.
Sommige dingen waren veranderd.
Andere waren hetzelfde gebleven.
Het was eigenlijk een klein verslag van onze jaren samen.
Niet van de grote vakanties.
Niet van de dure cadeaus.
Niet van de spectaculaire momenten.
Maar van ons gewone leven.
Liefde zit soms in de kleinste details
Ik begon te huilen.
Niet omdat ik verdrietig was.
Omdat ik me ineens overweldigd voelde door het besef dat iemand al die jaren zo aandachtig naar me had gekeken.
Niet op een controlerende manier.
Niet omdat hij alles over mij moest weten.
Maar omdat hij wilde begrijpen wie ik was.
Mijn man keek me bezorgd aan.
“Waarom huil je?”
Ik lachte door mijn tranen heen.
“Omdat ik niet wist dat je dit allemaal onthield.”
Hij pakte mijn hand.
“Natuurlijk onthoud ik het.”
Daarna boog hij zich naar me toe, kuste zachtjes mijn voorhoofd en zei:
“Je bent het mooiste boek dat ik ooit heb gelezen. En ik ben nog lang niet van plan om te stoppen met studeren.”
