Ik lachte en huilde tegelijkertijd.
Sinds die avond kijk ik anders naar liefde
We hebben nog steeds gewone dagen.
We maken nog steeds ruzie over onbelangrijke dingen.
We vergeten soms boodschappen.
We zijn allebei moe.
Soms staat de afwas te lang in de gootsteen en soms heeft niemand zin om te koken.
Ons leven is niet plotseling perfect geworden.
Maar sindsdien ben ik me veel bewuster geworden van de kleine vormen van liefde.
Een glas water naast het bed.
Een berichtje wanneer iemand later thuiskomt.
De favoriete snack meenemen zonder dat erom gevraagd wordt.
Weten welke thee iemand wil wanneer die een slechte dag heeft.
Een dekentje pakken voordat de ander zegt dat hij of zij het koud heeft.
En ja, zelfs het juiste pak maandverband meenemen uit de supermarkt.
Want uiteindelijk zijn het vaak die kleine dingen die zeggen:
“Ik zie je.”
“Ik luister naar je.”
“Ik ken je.”
“Je hoeft niet alles alleen te dragen.”
En misschien is dat wel een van de mooiste vormen van liefde die er bestaat.
Niet iemand die alleen zegt dat hij van je houdt.
Maar iemand die jarenlang aandachtig genoeg is om de kleine dingen over jou te onthouden.
Iemand die je niet alleen liefheeft om de grote momenten, maar ook om de duizenden gewone momenten waaruit een leven samen bestaat.
Die dinsdag begon als een doodgewone, regenachtige dag.
Maar dankzij één klein pakje uit de supermarkt werd het een herinnering die ik nooit meer zal vergeten.
