Stel je eens voor hoe het zou zijn als een van je dierbaren aan de ziekte van Alzheimer zou lijden. Zou je hem of haar helpen om een deel van zijn of haar persoonlijkheid en geheugen terug te krijgen?
Dit is precies wat er gebeurde met kinderarts Dr. Mary T. Newport toen haar man, Steve, begin vijftig was en aan dementie leed. Steve had al vijf jaar last van dementie voordat een MRI-scan uiteindelijk de diagnose Alzheimer stelde. Op dat moment verkeerde Steve in een zeer kritieke toestand.
"Vaak was hij dagenlang, soms meerdere dagen achter elkaar, helemaal van de wereld; hij kon geen lepel vinden of zich niet herinneren hoe hij water uit de koelkast moest halen... Op een dag vroeg ik hem of een bepaald telefoontje dat ik verwachtte was binnengekomen en hij antwoordde 'Nee'. Twee dagen later herinnerde hij zich het bericht van die en die van een paar dagen eerder en wat die had gezegd," aldus Dr. Newport.
De aandoening van Steve en de zoektocht naar alternatieven:
Steve's frontale en pariëtale kwabben, evenals zijn amygdala en hippocampus, waren beschadigd en verschrompeld. Ondanks het feit dat zijn kortetermijngeheugen vrijwel nihil was, kon Steve zich dagen later nog steeds nieuwe informatie herinneren.
Zijn vrouw was van mening dat zijn toestand veel meer te maken had met wat hij at dan met wat zijn artsen hem adviseerden. Steve nam de medicijnen die zijn arts had voorgeschreven, maar zonder veel effect. Hij raakte depressief en viel af. Uiteindelijk verloor hij het vermogen om te rennen en ontwikkelde hij een vreemde manier van lopen en trillingen.
Zijn vrouw nam vervolgens het heft in eigen handen en deed uitgebreid onderzoek naar klinische studies en alternatieve behandelingsopties in de hoop haar man te helpen een deel van zijn geestelijke vermogens terug te krijgen.
