De volgende ochtend werd ik wakker voordat mijn wekker afging. Het huis was stil. Door het slaapkamerraam viel zacht ochtendlicht naar binnen en even bleef ik liggen zonder te bewegen. Op het nachtkastje stond nog altijd de foto van mijn man die ik daar na zijn overlijden had neergezet. Hij keek er precies zo op als altijd: een rustige glimlach, zijn ene hand losjes in zijn broekzak en die ondeugende blik in zijn ogen die ik na bijna dertig jaar nog steeds kon herkennen. Ik pakte de foto op en fluisterde: „Vandaag vertel ik hem waarom.” Toen ik naar beneden liep, hoorde ik buiten geluiden. Geen motor. Geen geschreeuw. Geen harde muziek. Het was het geluid van een schop die voorzichtig door aarde ging. Ik liep naar het raam en zag de jongen in mijn voortuin staan. Hij droeg oude kleding en had zijn handen vol aarde. Naast hem stonden enkele zakken potgrond, nieuwe planten en een kleine houten kist. Zijn motor stond aan de overkant van de straat. Voor het eerst stond hij niet op mijn gras. Ik deed de voordeur open. Hij keek op. „Goedemorgen, mevrouw.” Ik bleef even staan. „Wat doe je?” Hij slikte. „Ik probeer het te herstellen.” „Je kunt een tuin niet herstellen door zomaar nieuwe bloemen te planten.” Hij knikte langzaam. „Dat weet ik.” Ik liep naar hem toe. „Waarom ben je hier?” Hij keek naar de grond. „Omdat mijn vader zei dat ik het moest betalen. Maar… dat was niet de enige reden.” Ik wachtte. „Ik heb gisteren met de politie gesproken,” zei hij. „Ze hebben me de video laten zien.” Hij haalde diep adem. „Ik zag mezelf.” Ik zei niets. „Ik dacht dat ik gewoon een beetje stoer deed. Maar toen ik die video zag… zag ik hoe ik over uw bloemen reed. Ik zag hoe u daarna naar buiten kwam. En ik hoorde wat u zei.” Zijn stem werd zachter. „Dat uw man ze had geplant.” Ik keek naar het bloembed. „Hij deed er bijna een hele zomer over.” De jongen keek verbaasd. „Een hele zomer?” „Ja. Hij was geen tuinman. Hij wist nauwelijks welke planten wanneer moesten worden geplant. Hij las boeken, vroeg advies aan de buren en maakte soms fouten. Een keer had hij zelfs alle tulpen op de verkeerde plek gezet.” De jongen glimlachte kort. „Echt?” „Echt. Maar hij gaf niet op.” Ik ging op de rand van het stenen pad zitten. „Toen hij ziek werd, kon hij niet meer alles zelf doen. Maar hij bleef naar die tuin kijken. Op slechte dagen zat hij hier met een kop koffie. Hij zei altijd dat de bloemen hem eraan herinnerden dat iets kleins jarenlang mooi kon blijven als je er goed voor zorgde.” De jongen luisterde zonder mij te onderbreken. „Na zijn overlijden wilde ik alles laten zoals het was. Niet omdat die bloemen bijzonder waren. Maar omdat hij ze met zijn eigen handen had geplant.” Hij keek naar de verwoeste aarde. „Het spijt me.” Het waren eenvoudige woorden. Maar deze keer klonken ze anders. Ik zag dat hij niet naar mijn reactie keek. Hij keek naar de tuin. „Mijn vrienden zeiden dat u overdreef,” zei hij. „Ze zeiden dat het maar bloemen waren.” „En wat denk jij nu?” Hij zweeg lang. „Ik denk dat ik niets van u wist.” Ik glimlachte zwak. „Dat klopt. En toch vond je dat je het recht had om iets van mij kapot te maken.” Hij knikte. „Ik weet het.” Op dat moment kwam zijn vader de straat over. Hij droeg een jas en keek zichtbaar ongemakkelijk. „Ik heb met uw advocaat gesproken,” zei hij. Ik stond op. „En?”
Hij Lachte om Mijn Bloemen — Tot de Volgende Ochtend
