—Louis, zeg hem dat het echt niet kan. Wij zijn ook geen bank.
Die zin trof mevrouw Rose Miller als een klap in het gezicht. Ze antwoordde niet. Ze klemde zich stevig vast aan het handvat van haar wandelstok, zodat niemand zou merken dat haar handen trilden. Louis leek het snel af te willen hebben. Hij draaide zich om, ging naar de koetsier en kwam terug met een kleine zak rijst.
—Hier, mam. Er zit geen echt geld in, maar hiermee kom je een paar dagen door. Ik kijk of ik je later nog iets kan sturen.
Verónica opende het hek nog een klein beetje en duwde mevrouw Rose Miller met een glimlach zo kil dat het pijn deed om ernaar te kijken, voorzichtig naar buiten.
—Kom op, ga nu voordat de regen erger wordt.
Mevrouw Rose Miller klemde de tas tegen haar borst alsof die zwaarder was dan een hele zak. Ze had zin om te huilen, maar ze wilde hen die voldoening niet geven. Ze boog haar hoofd, mompelde een bedankje dat onbeantwoord bleef en liep terug de weg op. Achter haar sloeg het ijzeren hek dicht met een doffe klap die wreder klonk dan welke belediging ook.
Op de terugweg werd de motregen steeds aanhoudender. Modder plakte aan haar voeten, de honger vertroebelde haar zicht, en toch bleef ze haar zoon in gedachten verdedigen. Ze vertelde zichzelf dat Louis het vast moeilijk had gehad, dat het getrouwde leven zwaar was, dat hij haar tenminste niet met lege handen had achtergelaten. Ze herhaalde deze leugens tegen zichzelf met de koppigheid van moeders die liever innerlijk zouden instorten dan te accepteren dat liefde soms gepaard kan gaan met lafheid.
Toen hij eindelijk bij zijn huisje aankwam, liet hij zijn wandelstok bij de deur staan, zette de zak rijst op tafel en deed de oude lamp met gele gloeilamp aan. De kamer rook naar vocht en verwaarlozing. Hij liep naar de kleine zak, in de veronderstelling dat hij er meteen water in zou zetten om te koken. Maar zodra hij hem opende, zag hij iets hards tussen de rijst verborgen. Hij reikte erin, haalde er een verzegelde envelop uit en bleef roerloos staan.
Het papier was aan de buitenkant vochtig, maar hermetisch afgesloten. Mevrouw Rose Miller voelde haar hart in haar borst kloppen toen ze het opende en zag wat erin zat.
Deel 2
