Zijn antwoord kwam niet meteen.
‘Omdat ik vrijdagavond besefte dat iemand bijna gestorven was terwijl wij zaten te praten over hoe we haar konden manipuleren.’
Ik keek naar zijn handen.
Ze trilden.
‘En omdat Victor inmiddels probeert alle verantwoordelijkheid bij Daan en mij neer te leggen.’
Olivier vertrok na een kwartier.
Eva bleef zwijgend naast mijn bed zitten.
Ik voelde geen opluchting.
Alleen een vreemde helderheid.
Mijn huwelijk was niet kapotgegaan op de avond dat ik instortte.
Het was nooit begonnen zoals ik had gedacht.
Twee dagen later werd ik uit het ziekenhuis ontslagen.
Ik ging niet terug naar Hillegersberg.
Mijn moeder had een logeerkamer voor me klaargemaakt in haar appartement in Delft.
Op het nachtkastje stond een glas water, een doos tissues en de oude foto van mijn vader die vroeger op mijn bureau had gestaan.
Ik ging op de rand van het bed zitten.
Mijn moeder kwam naast me zitten.
‘Je mag verdrietig zijn,’ zei ze.
Ik keek naar de foto.
‘Ik weet niet eens om wie ik verdriet moet hebben. Om hem, of om de man die ik dacht dat hij was.’
Ze legde haar arm om mijn schouders.
Voor het eerst sinds mijn opname huilde ik.
Niet hard.
Niet lang.
Maar zo diep dat mijn borst pijn deed.
De volgende ochtend opende ik mijn zakelijke laptop.
Eva had me geadviseerd mijn financiële belangen onmiddellijk te laten controleren, zonder eigenmachtig bestanden uit Daans systemen te halen.
Ik begon met de administratie van mijn eigen vennootschap.
Daar vond ik iets merkwaardigs.
Zes maanden eerder had Daan me gevraagd een machtiging te ondertekenen voor een onafhankelijke financiële analyse. Ik had geweigerd omdat het document te ruim geformuleerd was.
Een week later had hij gezegd dat de machtiging niet meer nodig was.
Maar nu zag ik in een bijlage bij een dossier van Maaszicht een gescande versie van het document.
Met mijn handtekening.
Ik staarde naar de afbeelding.
De handtekening leek op de mijne, maar ik zag onmiddellijk wat er mis was.
Bij de letter M liep een van de lijnen net iets te ver door.
Die fout maakte ik zelf al jaren niet meer.
Ik belde Eva.
‘Er is iets wat je moet zien.’
Binnen twee uur zat ze naast me aan de keukentafel.
Ze bekeek het bestand en vroeg me naar de originele correspondentie.
Ik had de e-mail waarin ik de machtiging afwees nog bewaard.
Ook had ik het oorspronkelijke document met opmerkingen teruggestuurd.
Eva legde de stukken naast elkaar.
‘Dit kan vervalsing zijn.’
‘Wie heeft het gebruikt?’
‘Dat gaan we uitzoeken.’
De machtiging was niet voldoende om het grondbelang daadwerkelijk over te dragen. Daarvoor waren andere formele besluiten en documenten nodig.
Maar met een vervalste volmacht kon iemand wel proberen namens mij informatie op te vragen of onderhandelingen een schijn van toestemming te geven.
Eva adviseerde me aangifte te doen.
Twee dagen later zat ik tegenover een rechercheur in Rotterdam.
Ik leverde de bestanden, de oorspronkelijke e-mails en de documenten van Olivier aan.
De rechercheur stelde nauwkeurige vragen.
‘Heeft uw echtgenoot ooit eerder namens u getekend?’
‘Niet met mijn toestemming.’
‘Wie had toegang tot deze documenten?’
‘Daan. En mogelijk medewerkers van zijn bedrijf.’
‘Kunt u aantonen dat u deze handtekening niet zelf hebt geplaatst?’
‘Ik heb de schriftelijke weigering bewaard.’
De rechercheur maakte aantekeningen.
Ik begreep dat een onderzoek tijd zou kosten.
Voor het eerst wilde ik niet dat iemand onmiddellijk gestraft werd.
Ik wilde vooral dat de feiten vast kwamen te staan.
Daan bleef bellen.
Eerst zes keer per dag.
Daarna stuurde hij berichten.
We moeten praten.
Je begrijpt niet wat er op het spel staat.
Victor heeft ons allebei gebruikt.
Toen kwam er een ander bericht.
Ik heb echt van je gehouden, Marieke.
Ik las het terwijl ik aan de keukentafel zat.
Mijn moeder zette een kop thee naast me.
‘Ga je antwoorden?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Niet op die manier.’
Via Eva liet ik weten dat ik een echtscheidingsprocedure wilde starten en uitsluitend nog schriftelijk of via onze advocaten zou communiceren over zakelijke zaken.
Daan reageerde met een lange e-mail.
Hij gaf de weddenschap toe.
Hij beweerde dat hij binnen enkele maanden werkelijk verliefd op me was geworden.
Volgens hem had hij het geld nooit als een echte beloning beschouwd.
Hij schreef dat Victor hem later met financiële schade had bedreigd en dat hij daardoor verkeerde beslissingen had genomen.
Maar één zin viel me op.
Ik heb nooit gewild dat jij persoonlijk schade zou lijden.
Ik stuurde die zin naar Eva.
Zij antwoordde:
Dat is lastig te rijmen met de overdracht die hij van je wilde.
Drie weken later vond een bijeenkomst plaats tussen de advocaten van Daan, de financiers van Maaszicht en vertegenwoordigers van het vastgoedfonds waarin mijn vennootschap deelnam.
Ik was er niet aanwezig als echtgenote.
Ik zat er namens mijn eigen zakelijke belang.
De vergaderruimte bevond zich op de twaalfde verdieping van een kantoorgebouw aan de Wilhelminakade.
Daan zat tegenover me.
Hij zag er vermoeid uit.
Zijn gebruikelijke zelfvertrouwen was verdwenen, maar hij probeerde zich professioneel te gedragen.
Victor zat twee stoelen verder.
Hij begroette me met een klein knikje.
‘Marieke.’
Ik antwoordde niet.
Eva legde onze bezwaren op tafel.
De voorgenomen overdracht had geen geldige goedkeuring. Bovendien bestonden er ernstige vragen over de authenticiteit van een gebruikte machtiging.
De vertegenwoordiger van een van de financiers fronste.
‘Over welke machtiging gaat het?’
