‘Honderdduizend euro.’
Hij keek naar de deur.
‘Marieke, je bent ernstig ziek geweest.’
‘Je trouwde met me vanwege een weddenschap.’
‘Je hebt dingen gehoord zonder context.’
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
‘Welke context maakt dat beter?’
Hij boog zich naar voren.
‘Het was een stomme grap van jaren geleden.’
‘Heb je geld aangenomen?’
Hij zweeg.
Dat was antwoord genoeg.
Ik draaide mijn gezicht naar het raam.
‘Ga weg.’
‘We moeten praten.’
‘Niet vandaag.’
Hij stond op, maar liep niet meteen naar de deur.
‘Er ligt thuis nog een document dat we moeten bespreken. Over Maaszicht.’
Ik keek hem aan.
Mijn lichaam was nauwelijks sterk genoeg om overeind te blijven, en hij begon over een contract.
‘Je bent werkelijk ongelooflijk.’
‘Het gaat om iets belangrijks.’
‘Dan had je de verkeerde vrouw moeten trouwen.’
Voor het eerst zag ik iets in zijn ogen dat op paniek leek.
Hij legde de bloemen op het kastje en vertrok.
Een uur later vroeg ik mijn moeder om mijn telefoon.
Ik belde mijn advocaat, mr. Eva Koster.
Eva was 42, gespecialiseerd in ondernemingsrecht en al jaren een betrouwbare adviseur.
Toen ik haar vertelde wat er was gebeurd, onderbrak ze me niet.
Aan het einde zei ze slechts:
‘Teken voorlopig helemaal niets. En stuur me alles wat je over dat Maaszicht-project hebt.’
De volgende ochtend kwam ze naar het ziekenhuis.
Ze had een laptop bij zich en een map met documenten.
‘Ik heb iets gevonden,’ zei ze.
Ze draaide het scherm naar me toe.
Maaszicht was financieel in grotere problemen dan Daan had toegegeven.
Zijn bedrijf had aanzienlijke leningen afgesloten, maar door hogere bouwkosten en vertragingen dreigden meerdere financiers zich terug te trekken.
Dat was op zichzelf nog geen bewijs van fraude.
Maar er was iets anders.
Een stuk grond dat cruciaal was voor de ontsluiting van het toekomstige appartementencomplex, behoorde niet toe aan Daans onderneming.
Het maakte deel uit van een grotere grondpositie waarin mijn adviesvennootschap indirect een belang had.
Ik wist dat ons fonds grond in Rotterdam bezat. Ik had alleen nooit begrepen dat precies die percelen zo belangrijk waren geworden voor Maaszicht.
Daan wist het kennelijk wel.
Eva wees op een conceptovereenkomst.
‘Hij wil dat jouw vennootschap haar belang tegen een bijzonder lage waardering overdraagt aan een onderneming die hij beheerst.’
‘Hoe laag?’
‘Ongeveer achthonderdduizend euro onder de waardering die wij op basis van recente vergelijkbare transacties redelijk achten.’
Ik bleef naar het scherm kijken.
‘Dat kan hij toch niet zonder mijn toestemming?’
‘Nee. Maar hij heeft geprobeerd de overdracht te presenteren als onderdeel van een bredere financieringsconstructie. Als je de stukken zonder onafhankelijk advies had ondertekend, was je economisch aanzienlijk benadeeld.’
Ik dacht aan alle avonden waarop Daan mij had gevraagd zijn documenten door te nemen.
Aan zijn grapjes over mijn koppigheid.
Aan de opmerkingen dat echtgenoten elkaar moesten vertrouwen.
‘Hij was niet alleen uit op een weddenschap,’ fluisterde ik.
Eva sloot de laptop niet.
‘Er is nog iets.’
Ze haalde een kopie van een e-mail tevoorschijn.
De afzender was Olivier Smit.
Het bericht was achttien maanden oud, drie maanden na mijn bruiloft.
Daan, vergeet niet dat je nu toegang hebt tot iemand die de ontbrekende schakel in de grondpositie kan beïnvloeden. Victor verwacht dat je je aan de oorspronkelijke afspraken houdt.
Ik las het drie keer.
‘Oorspronkelijke afspraken?’
Eva knikte.
‘We weten nog niet precies wat dat betekent.’
Toen klopte er iemand op de deur.
Olivier stond in de opening.
Hij zag er niet uit als de zelfverzekerde man van het diner.
Zijn gezicht was bleek en zijn jas zat scheef.
‘Ik moet met Marieke praten.’
Eva ging rechtop zitten.
‘Waarover?’
Olivier keek naar mij.
‘Over wat er werkelijk is gebeurd voordat Daan haar ontmoette.’
Ik wilde hem wegsturen.
Het liefst had ik iedereen die iets met Daan te maken had nooit meer gezien.
Maar Olivier had de ambulance gebeld.
En hij leek iets te weten wat mijn advocaat nog niet wist.
‘Vijf minuten,’ zei ik.
Hij bleef bij de deur staan.
‘Die weddenschap begon tijdens een diner in Rotterdam. Victor zei dat Daan geen enkele vrouw kon krijgen die niet onder de indruk was van zijn geld.’
‘En ik was het doelwit.’
Olivier knikte.
‘Daan had je op een zakelijke bijeenkomst gezien. Je had hem toen publiekelijk tegengesproken over een waarderingskwestie.’
Ik herinnerde me die bijeenkomst.
Een investeringsforum, bijna drie jaar geleden.
Daan had beweerd dat een bepaald project nauwelijks financieel risico kende. Ik had uitgelegd waarom zijn aannames te optimistisch waren.
Hij had het slecht opgevat.
‘Victor daagde hem uit om je binnen een jaar zover te krijgen dat je met hem zou trouwen,’ vervolgde Olivier.
‘Voor honderdduizend euro.’
‘Ja.’
Er kwam een bittere smaak in mijn mond.
‘En jij was erbij.’
‘Ja.’
‘Je hebt hem niet tegengehouden.’
‘Nee.’
Hij liet zijn blik zakken.
‘Ik heb zelfs de afspraak opgesteld.’
Eva boog zich naar voren.
‘Wat voor afspraak?’
Olivier haalde een envelop uit zijn binnenzak.
Daarin zat een kopie van een ondertekende overeenkomst tussen Victor en Daan.
Het document beschreef een persoonlijke weddenschap, met de afspraak dat Victor na een rechtsgeldig huwelijk met mij honderdduizend euro zou overmaken.
Mijn volledige naam stond erin.
Mijn geboortedatum.
Zelfs mijn toenmalige woonplaats.
Ik voelde me misselijker dan tijdens mijn opname.
‘Waarom bewaar je zoiets?’
‘Omdat Victor daarna de voorwaarden veranderde.’
Ik keek op.
‘Welke voorwaarden?’
Olivier ademde langzaam uit.
‘Victor had via een investeringsmaatschappij geld in Maaszicht zitten. Toen hij ontdekte dat jouw vennootschap een belang had in de grondpositie, besloot hij dat de weddenschap slechts een eerste stap was.’
Eva werd zichtbaar alerter.
‘Heeft hij de uitbetaling gekoppeld aan de grondoverdracht?’
‘Niet op papier. Maar hij gebruikte de financiële afhankelijkheid van Daan om hem onder druk te zetten. Victor dreigde zijn financiering terug te trekken als Daan je niet zover kreeg.’
‘Dus Daan trouwde met me voor geld en probeerde daarna mijn vermogen te gebruiken om zijn bedrijf te redden.’
Olivier keek me aan.
‘In het begin was het alleen om die weddenschap.’
Hij zweeg.
‘Maar toen hij merkte hoeveel invloed je werkelijk had, werd het iets anders.’
Ik lachte kort.
Niet omdat het grappig was.
‘Wat een geruststelling.’
Olivier schoof nog een document naar Eva.
‘Dit zijn interne notities van vergaderingen waarbij ik aanwezig was. Ik ben bereid een verklaring af te leggen.’
‘Waarom nu?’ vroeg ik.
