*DEEL 2**
Taylor stond bijna een volle minuut voor Maya’s ziekenkamer voordat hij zichzelf ertoe kon zetten de deurklink om te draaien.
Hij had te maken gehad met vijandige investeerders, rechtszaken van miljarden dollars, boze bestuursleden en mannen die hadden gedreigd alles te vernietigen wat zijn familie had opgebouwd.
Geen van hen had hem ooit zo bang gemaakt als de vrouw die achter die deur lag.
Toen hij eindelijk binnenstapte, was Maya wakker.
Ze leek kleiner tegen de witte ziekenhuiskussens.
Haar huid was bleek. Een infuus liep via haar hand naar binnen. Een monitor naast het bed registreerde elke hartslag met een zacht, onophoudelijk ritme.
Piep.
Piep.
Piep.
Taylor bleef naast de deur staan.
Maya keek hem aan en glimlachte heel even.
“Je ziet er vreselijk uit.”
Zijn kaak spande zich aan.
“Je bent in elkaar gezakt.”
“Dat viel me op.”
“Dit is niet grappig.”
“Ik probeerde niet grappig te zijn.”
Taylor liep naar haar toe.
Tijdens de rit in de ambulance had hij honderd dingen in zijn hoofd geoefend.
Waarom heb je me dat niet verteld?
Hoe lang weet je dit al?
Waarom was je aan het werk?
Waarom bleef je doen alsof alles in orde was?
Maar toen hij bij het bed aankwam, verdwenen al die vragen als sneeuw voor de zon.
Hij kon haar alleen maar aanstaren.
‘Waarom heb je me dat niet verteld?’
Maya keek weg.
“Omdat het je niet had mogen interesseren.”
De woorden kwamen harder aan dan alles wat ze had kunnen zeggen.
Taylor schoof de stoel dichterbij en ging zitten.
“Dat is geen antwoord.”
“Het is.”
“Nee.”
Zijn stem brak.
Maya keek hem aan.
Taylor King – de man die nooit zijn stem verhief omdat het nooit nodig was – zag er volkomen verloren uit.
‘Ik heb je ten huwelijk gevraagd vanwege een weddenschap,’ fluisterde hij. ‘Ik weet wat ik gedaan heb. Ik weet wat dit had moeten zijn.’
Maya’s ogen vulden zich met tranen.
“Ik ook.”
“Maar ergens onderweg hield het op dat te zijn.”
Ze slikte.
“Taylor…”
“Ik wil dat je me de waarheid vertelt.”
Ze sloot haar ogen.
Enkele seconden lang sprak alleen de monitor.
Piep.
Piep.
Piep.
Ten slotte fluisterde Maya: “Ik heb een aandoening die hypertrofische cardiomyopathie heet.”
Taylor staarde haar aan.
“Wat betekent dat?”
“Mijn hartspier is abnormaal dik. Daardoor kan mijn hart moeilijker pompen.”
“Hoe lang?”
Maya gaf geen antwoord.
“Hoe lang weet je dit al?”
“Drie jaar.”
Taylor stond zo abrupt op dat de stoel over de vloer schraapte.
“Drie jaar?”
Maya deinsde achteruit.
“Ik kreeg de diagnose toen ik zesentwintig was.”
“En je zei niets.”
“Voor jou?”
“Voor iedereen!”
“Mijn zus weet het.”
‘Heb je een zus?’
Maya knikte.
“Haar naam is Claire.”
Taylor staarde naar de vloer.
Drie jaar.
Ze droeg dit al drie jaar alleen met zich mee.
En hij had de afgelopen zes maanden geklaagd omdat ze hem geen nieuwe auto wilde laten kopen.
“Je had vanavond kunnen sterven.”
“Ik weet.”
“Je had in dat appartement kunnen sterven.”
“Ik weet.”
“Je had op het gala kunnen sterven.”
“Ik weet het, Taylor.”
Hij draaide zich naar haar toe.
‘Waarom doe je dan alsof dit normaal is?’
Maya’s stem werd zachter.
“Omdat dat voor mij zo is.”
Dat maakte hem sprakeloos.
Ze keek naar het raam.
“Ik heb lang geleden al geleerd dat angst de tijd niet achteruit laat lopen.”
Taylor wist niet wat ze moest zeggen.
Maya vervolgde.
“Toen de diagnose werd gesteld, vertelden de artsen me dat er behandelingen waren. Monitoring. Medicatie. Ingrepen als de situatie zou verslechteren.”
“En?”
“En ze werden erger.”
Taylors gezicht werd wit.
“Waarom heb je geen behandeling gezocht?”
