“Ja, dat heb ik gedaan.”
“Waarom dan—”
“Want een behandeling biedt geen garantie voor morgen.”
Hij ging weer zitten.
Maya keek hem aan.
“Ik heb het je niet verteld omdat ik niet wilde dat je bij me bleef, omdat je medelijden met me had.”
Taylors blik werd hard.
“Ik heb geen medelijden met je.”
“Ik weet.”
‘Wat denk je dan dat dit is?’
Ze gaf geen antwoord.
Hij boog zich voorover.
“Vanmorgen dacht ik dat ik al zes maanden met een vrouw getrouwd was.”
Maya klemde haar vingers stevig om de deken.
“Taylor—”
“Vanavond besefte ik dat de gedachte om zonder jou in dat penthouse te wonen me meer angst aanjaagt dan wat dan ook dat ik ooit heb meegemaakt.”
Haar ogen vulden zich met tranen.
Hij keek haar aan.
“Ik weet niet wanneer het gebeurde.”
Maya evenmin.
Misschien gebeurde het de eerste keer dat ze op de bank in slaap viel terwijl ze op hem wachtte.
Misschien gebeurde het toen ze in het geheim een oude foto van zijn moeder repareerde, nadat ze die beschadigd in een opslagruimte had gevonden.
Misschien gebeurde het toen hij ziek thuiskwam en haar om drie uur ‘s ochtends naast zijn bed aantrof.
Misschien gebeurde het toen hij zich realiseerde dat hij was gestopt met het tellen van de maanden.
Zes maanden was ooit een deadline geweest.
Nu voelde het als een bedreiging.
Maya fluisterde: “Je hoeft niet te blijven.”
Taylor staarde haar aan.
“Ja, dat doe ik.”
“Nee.”
“Ja.”
“Je bent me niets verschuldigd.”
“Ik weet.”
“Waarom dan?”
Zijn ogen glinsterden.
“Omdat ik van je hou.”
Maya hield op met ademen.
De woorden leken tussen hen in te zweven.
Taylor King had ze zonder voorbereiding uitgesproken.
Zonder strategie.
Zonder contract.
Zonder inzet.
Gewoon de waarheid.
Maya draaide haar gezicht weg terwijl de tranen over haar wangen rolden.
“Dat kun je nu niet zeggen.”
“Waarom?”
“Omdat je bang bent.”
“Ik ben.”
“Je voelt je schuldig.”
“Ik doe.”
“Je denkt dat het feit dat je me bijna kwijtraakt, betekent dat je van me houdt.”
“Nee.”
Zijn stem was nu kalm en beheerst.
“Ik denk dat het feit dat ik je bijna kwijt was, me eindelijk iets heeft doen toegeven wat ik al maanden probeerde te negeren.”
Maya keek hem aan.
“Ik hield al van je vóór vanavond.”
Haar lippen trilden.
Taylor reikte naar haar hand, maar stopte voordat ze die aanraakte.
‘Mag ik?’
Ze knikte.
Hij pakte voorzichtig haar hand.
Voor het eerst sinds hun bruiloft was er geen publiek aanwezig.
Geen camera’s.
Geen vrienden.
Geen champagne.
Geen optreden.
Twee mensen zitten in een ziekenkamer, hand in hand, omdat geen van beiden elkaar wilde loslaten.
Toen fluisterde Maya iets waardoor Taylors gezichtsuitdrukking veranderde.
“Er is nog iets anders.”
Hij fronste zijn wenkbrauwen.
“Wat?”
“Mijn dokter wil dat ik geopereerd word.”
“Wanneer?”
“Spoedig.”
“Hoe snel?”
“Binnen enkele weken.”
Taylors vingers klemden zich steviger om de hare.
“Dan doen we het.”
Maya glimlachte droevig.
“Je laat alles zo makkelijk klinken.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik laat alles mogelijk klinken.”
Ze bestudeerde hem.
“Dat is anders.”
“Het is.”
Hij kuste de achterkant van haar hand.
“We zoeken de beste chirurg. We vragen een tweede mening. We doen alles wat nodig is.”
“Taylor…”
“Nee.”
“Luister naar mij.”
“Ik luister.”
“Er bestaat een kans dat de operatie niet aanslaat.”
