Zijn uitdrukking veranderde niet.
“Dan pakken we dat aan.”
“En er is een kans dat ik het niet ga redden.”
Taylors ogen braken uiteindelijk.
“Niet doen.”
“Ik probeer eerlijk te zijn.”
“Ik weet.”
“Ik zeg dit niet om je te laten blijven.”
“Ik weet.”
“Ik vertel je dit omdat, als je echt van me houdt, je het verdient te weten waar je voor kiest.”
Taylor boog zich dichterbij.
“Ik heb al gekozen.”
Maya staarde hem aan.
“Jij hebt mij gekozen.”
“Ik kies jou.”
Een traan rolde over haar wang.
Hij veegde het weg met zijn duim.
‘En als je over zes maanden nog steeds wilt vertrekken,’ fluisterde hij, ‘dan laat ik je gaan.’
Ze liet een klein lachje ontsnappen door haar tranen heen.
“Zes maanden?”
Hij glimlachte die avond voor het eerst.
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik wil geen zes maanden.”
Maya’s glimlach verdween.
Wat wil je?
“Voor altijd.”
Ze sloot haar ogen.
Voor het eerst in jaren stond Maya zichzelf toe zich er een voor te stellen.
—
De volgende ochtend nam Taylor een beslissing die iedereen die hem kende schokte.
Hij heeft alle vergaderingen afgezegd.
Bij elke verschijning.
Bij elk diner.
Elke zakenreis.
Zijn assistent belde hem drie keer voor het ontbijt.
“De bestuursvergadering begint om negen uur.”
“Annuleer het.”
“Meneer King, de investeerders zijn vanuit Londen overgevlogen.”
“Dan kunnen ze terugvliegen.”
“Het overnameteam heeft uw handtekening nodig.”
“Ze krijgen het morgen.”
“Morgen?”
Taylor keek door het ziekenhuisraam.
Maya sliep.
“Ja.”
Zijn assistent aarzelde.
‘Weet je het zeker?’
Taylors stem klonk kil.
“Ik ben nog nooit zo zeker van iets geweest.”
Hij hing op.
Vervolgens ging hij naast Maya’s bed zitten.
Hij bleef daar urenlang.
Toen ze wakker werd, was hij er nog steeds.
“Je bent niet naar huis gegaan.”
“Nee.”
“Je hebt werk te doen.”
“Niet vandaag.”
“Je kunt je leven niet zomaar stopzetten.”
“Dat kan ik.”
“Taylor.”
Hij keek haar aan.
“Jij bent mijn leven.”
Ze staarde hem aan.
Hij maakte geen grapje.
Dat maakte haar banger dan de diagnose.
Omdat liefde prachtig was.
Maar liefde kan ook een andere soort last worden.
—
Drie dagen later werd Maya ontslagen uit het ziekenhuis.
Taylor stond erop dat ze naar een rustigere kamer in het penthouse zou verhuizen, weg van de trap.
Ze protesteerde.
Hij negeerde haar.
Hij nam een privéverpleegster in dienst.
Ze heeft de verpleegster ontslagen.
Hij nam iemand anders in dienst.
Ze dreigde terug te verhuizen naar haar appartement.
Hij gaf zich over.
In plaats daarvan leerde hij koken.
Slecht.
Het eerste avondmaal dat hij klaarmaakte was pasta die op de een of andere manier zowel aangebrand als waterig was.
Maya staarde naar het bord.
“Wat is dit?”
“Diner.”
‘Weet je het zeker?’
“Ik heb het recept gevolgd.”
“Welk recept?”
“Diegene die zei dat het vijftien minuten zou duren.”
Ze prikte met haar vork in de pasta.
“Dit bestaat al langer dan sommige beschavingen.”
Taylor lachte.
Echt hilarisch.
Maya had het niet vaak gehoord.
Ze glimlachte.
En even leek alles weer normaal.
Ze aten vreselijke pasta in het enorme penthouse.
Geen camera’s.
Geen toneelspel.
Geen weddenschap.
Gewoon man en vrouw.
Maar de vrede duurde niet lang.
Omdat Taylors vrienden erachter kwamen.
Eric arriveerde vrijdagmiddag in het penthouse.
Hij kwam de woonkamer binnen met een fles dure whisky.
“Koning.”
Taylor keek op.
“Vertrekken.”
Eric stopte.
“Wat?”
