Hoe hij was betaald.
Hoe hij het geld had verborgen.
En hoe Bianca iedere stap van het plan had georganiseerd.
Twee maanden later was het dossier compleet.
Bianca werd vervolgd voor fraude, valsheid in geschrifte en oplichting.
Toen ik het nieuws kreeg, voelde ik geen voldoening.
Alleen spijt.
Want niets kon het verloren jaar terugbrengen.
Niets kon de maanden ongedaan maken waarin Elena alleen had gehuild.
En niets kon me de eerste glimlachjes van mijn kinderen teruggeven.
Daarom begon ik met het enige wat er nu nog echt toe deed.
Er voor hen zijn.
In het begin vertrouwde Elena me niet.
En daar had ze alle reden toe.
Maar ik vroeg haar niet om me te vergeven.
Niet meteen.
Ik begon met de eenvoudige dingen.
Luiers verschonen.
Mee naar doktersafspraken.
Slapeloze nachten.
Om drie uur ’s nachts flesjes opwarmen.
Wandelingen in het park.
Tijd.
Heel veel tijd.
Op een lenteavond, bijna zes maanden later, zat ik op een bankje voor haar flatgebouw.
De tweeling sliep in de kinderwagen.
Elena keek naar de zonsondergang.
‘Weet je wat me het meeste pijn heeft gedaan?’ vroeg ze.
‘Wat?’
