Bianca kwam op ons af met dezelfde kille zelfverzekerdheid die ze altijd had gehad wanneer ze dacht dat ze alles onder controle had.
Elena trok haar kinderen nog dichter tegen zich aan.
Instinctief ging ik voor hen staan.
‘Wat kom je hier doen?’ vroeg ik.
Bianca glimlachte.
‘Ik probeer mijn toekomst veilig te stellen.’
Een van de advocaten overhandigde haar een map.
‘Meneer Ionescu, ik denk dat u dit moet zien.’
Ik pakte de documenten aan.
De eerste pagina’s deden me verstijven.
Het ging om een reeks contracten en volmachten die bijna twee jaar geleden zouden zijn ondertekend.
Overal stond mijn handtekening.
Alleen had ik geen van die documenten ooit ondertekend.
‘Dit is vervalst,’ zei ik.
Bianca keek me rustig aan.
‘Bewijs dat dan maar.’
Op dat moment begreep ik het.
Al die tijd was ze niet alleen uit geweest op mijn vermogen.
Ze wilde ook de controle over mijn bedrijf overnemen.
Met vervalste documenten had ze geprobeerd belangrijke bezittingen over te dragen aan bedrijven die via stromannen onder haar controle stonden.
En als het schandaal openbaar was geworden, liep ík het risico als verantwoordelijke te worden gezien.
Maar deze keer stond ik er niet alleen voor.
Rechercheur Dan had zich goed voorbereid.
In de dagen die volgden, begonnen de economische recherche en het openbaar ministerie de documenten grondig te onderzoeken.
De handtekeningen werden geanalyseerd.
De geldtransfers werden nagetrokken.
Getuigen werden verhoord.
En langzaam begon het hele kaartenhuis van leugens dat Bianca had opgebouwd in elkaar te storten.
Toen ze besefte dat het bewijsmateriaal onmogelijk te weerleggen was, besloot zelfs haar eigen broer met de onderzoekers mee te werken.
Hij vertelde alles.
Hoe hij was betaald.
Hoe hij het geld had verborgen.
En hoe Bianca iedere stap van het plan had georganiseerd.
Twee maanden later was het dossier compleet.
Bianca werd vervolgd voor fraude, valsheid in geschrifte en oplichting.
Toen ik het nieuws kreeg, voelde ik geen voldoening.
Alleen spijt.
Want niets kon het verloren jaar terugbrengen.
Niets kon de maanden ongedaan maken waarin Elena alleen had gehuild.
En niets kon me de eerste glimlachjes van mijn kinderen teruggeven.
Daarom begon ik met het enige wat er nu nog echt toe deed.
Er voor hen zijn.
