## Deel 2 – Het vervolg van het verhaal
In de keuken zette ik de schaal op het aanrecht en leunde ik een paar seconden met beide handen tegen de rand.
Ik huilde niet.
Ik pakte mijn telefoon alleen om op de tijd te kijken.
20:43 uur.
Ik wilde het tijdstip onthouden waarop mijn huwelijk was geëindigd, zonder dat mijn man daar ook maar iets van wist.
Daarna liep ik terug naar de tafel.
Ik at het dessert.
Ik glimlachte wanneer dat van me werd verwacht.
En toen ik wegging, kuste ik Helga op de wang.
„Bedankt voor het diner.“
„Graag gedaan, Claire.“
In de auto legde Iulian zijn hand op mijn knie.
„Mijn moeder begint je echt als familie te beschouwen.“
Ik keek uit het raam.
„Ja. Dat was me opgevallen.“
De volgende twee dagen confronteerde ik Iulian niet.
Ik controleerde alleen de dingen waartoe ik rechtmatig toegang had.
Toen ontdekte ik dat er in verschillende overschrijvingen bijna 70.000 lei van onze gezamenlijke rekening was verdwenen.
Geld dat we in de loop der jaren hadden gespaard.
Een deel daarvan was van mij.
Alle overschrijvingen gingen naar dezelfde rekening.
Met dat geld was de aanbetaling voor een appartement betaald.
Iulian was al bezig een leven op te bouwen waar ik niets van wist.
Woensdagmiddag kreeg ik een bericht van een onbekend nummer.
„Ik ben Sophie. We moeten over Iulian praten.“
We spraken af in een café.
Ik herkende haar meteen.
Ze was zwanger.
We omhelsden elkaar niet. We deden ook niet alsof we plotseling twee slachtoffers waren die beste vriendinnen waren geworden.
„Wist je dat hij getrouwd is?“ vroeg ik.
„Ja.“
„Dan beginnen we daar.“
Ze sloeg haar ogen neer.
„Je hebt gelijk.“
Daarna hield ze haar telefoon voor me.
Iulian had haar verteld dat ons huwelijk voorbij was en dat hij van plan was te scheiden zodra hij „de zaken had geregeld“.
Maar de afgelopen weken was zijn verhaal veranderd.
In zijn berichten kwam het plan van Helga naar voren.
Ik moest ervan overtuigd worden dat Sophie haar kind niet alleen kon opvoeden.
Iulian wilde me vertellen dat de baby nergens schuld aan had.
Dat ik altijd al moeder had willen worden.
Dat ik „van een fout een gezin kon maken“.
En Sophie?
