Haar had hij iets heel anders beloofd.
Ze zou haar eigen appartement krijgen en na verloop van tijd zou ik uit het plaatje verdwijnen.
„Waarom laat je me dit allemaal zien?“
Sophie legde haar hand op haar buik.
„Omdat hij me gisteren vertelde dat de baby na de geboorte het grootste deel van de tijd bij jullie zou wonen. Zonder het zelfs maar aan mij te vragen.“
Ik keek haar aan.
„Ik vergeef je niet voor wat je hebt gedaan.“
„Dat heb ik ook niet gevraagd.“
„Maar deze berichten houd ik.“
„Daarom ben ik gekomen.“
De daaropvolgende dagen bracht ik mijn documenten en financiën op orde en vroeg ik advies aan een advocaat.
Iulian bleef zich gedragen alsof er helemaal niets was gebeurd.
Vrijdagavond vroeg hij of ik met hem uit wilde gaan.
Zondag nodigde Helga ons opnieuw uit voor het diner.
Ik stemde toe.
Deze keer bediende ik niemand.
Ik ging gewoon aan tafel zitten.
Helga leek verrast.
„Je begint je al aardig thuis te voelen, Claire.“
„Ik doe mijn best.“
Aan haar glimlach te zien had ze de ironie niet begrepen.
Halverwege het diner schakelden ze opnieuw over op het Duits.
Marta vroeg Iulian of het „Sophie-probleem“ onder controle was.
„Ja“, antwoordde hij. „Claire is het makkelijke gedeelte.“
Helga lachte.
„Ik zei het toch.“
Daarna keek ze recht naar mij.
„Je hoeft alleen maar een beetje te huilen wanneer je het haar vertelt. Na al die jaren van behandelingen… als je haar een baby in de armen legt, zal ze niet meer de kracht hebben om weg te gaan.“
Ik legde mijn vork naast mijn bord.
„Daar vergis je je in, Helga.“
Ik zei het in het Duits.
Haar glimlach verdween.
Marta bleef met haar glas halverwege de beweging zitten.
Iulian draaide zich langzaam naar me toe.
„Wat zei je?“
Ik ging in dezelfde taal verder.
„Ik zei dat je je vergist.“
Niemand lachte meer.
„Spreek jij Duits?“ fluisterde Helga.
„Goed genoeg om te weten dat Sophie zwanger is. Goed genoeg om te weten wat jullie van plan zijn met haar kind. En goed genoeg om te begrijpen wat jullie hier aan tafel over mij zeiden toen jullie dachten dat ik jullie niet kon verstaan.“
Iulian stond op.
„Claire, laat me het uitleggen.“
„Ga zitten.“
Mijn toon hield hem tegen.
Ik haalde een envelop uit mijn tas en legde die voor hem neer.
„Wat is dat?“
„Lees het.“
Hij opende de envelop.
Zijn gezicht veranderde.
Helga sprong ertussen.
„Je kunt toch niet van hem scheiden vanwege één fout!“
Ik keek haar aan.
„Welke van de fouten bedoel je?“
Ze zweeg.
„Dat je zoon een zwangere minnares heeft? Dat hij zonder mijn medeweten geld van onze gezamenlijke rekening heeft gehaald? Of dat jullie samen hebben gepland om de jaren van mijn behandelingen tegen me te gebruiken, zodat jullie me konden overtuigen het kind van mijn man en een andere vrouw op te voeden?“
Iulian haalde zijn hand door zijn haar.
„Het geld is niet weg. Ik heb het geïnvesteerd.“
„In de aanbetaling van een appartement.“
Helga draaide zich naar hem om.
„Welk appartement?“
Ik zag onmiddellijk dat ook zij hier niets van wist.
Iulian verstijfde.
„Interessant“, zei ik. „Blijkbaar was ik niet de enige tegen wie je hebt gelogen.“
„Claire, we kunnen dit thuis bespreken.“
„Thuis?“
Ik keek hem aan.
„Het huis is van mij, Iulian. En vanavond kom je daar niet meer binnen.“
Helga stond op.
„Na alles wat deze familie voor jou heeft gedaan?“
Op dat moment kwam de vrouw naar boven die ik een week eerder al had gehoord.
„Weet je hoeveel vrouwen deze situatie zouden accepteren? Het kind kan er niets aan doen. Jij hebt zelf zo vaak gezegd dat je alles zou doen om moeder te worden.“
Mijn handen werden ijskoud.
Dit was het dus.
Ze had nergens spijt van.
Ze probeerde mijn pijn nog steeds om te zetten in een verplichting.
„Ja, Helga. Ik zou heel veel hebben gedaan om moeder te worden.“
Ik stond op.
„Maar ik ga niet het kind van de minnares van mijn man opvoeden, alleen zodat het voor hem gemakkelijker wordt om zowel het huis, zijn vrouw als zijn andere vrouw te behouden.“
Iulian liep achter me aan tot aan de deur.
„Claire, ik hou van je.“
Ik draaide me om.
„Waarom moest je dan geloven dat ik niet kon begrijpen wat je zei, voordat je de waarheid kon vertellen?“
Hij gaf geen antwoord.
Ik liep weg.
De scheiding verliep niet snel en ook niet mooi.
Iulian probeerde vol te houden dat het geld voor ons beiden was geïnvesteerd.
Maar de documenten en overschrijvingen spraken voor zich, waardoor de financiële situatie afzonderlijk binnen de scheiding werd behandeld.
Sophie hield haar kind en regelde haar relatie met Iulian via haar eigen advocaat.
We werden geen vriendinnen.
Dat hoefde ook niet.
Bijna een jaar na dat eerste diner was de scheiding afgerond.
Ik bleef in mijn huis.
Op een zondag maakte ik voor mezelf eten en ging ik bij het raam zitten.
Lange tijd was ik bang geweest dat de stilte van een huis zonder Iulian me zou verpletteren.
Dat gebeurde niet.
Op tafel lag het Duitse leerboek dat ik twee jaar eerder had gekocht.
Destijds was ik Duits gaan leren omdat ik dichter bij de familie van mijn man wilde komen.
Ik sloot het boek en legde het in een la.
Ik hoefde niet langer te begrijpen wat ze over mij zeiden wanneer ze dachten dat ik hen niet kon horen.
Ik had genoeg gehoord.
