DEEL 7 — SOPHIES FOTOboek
Sophie had het fotoboek niet weggegooid.
Ik vond het onder haar bureau.
‘Mag ik?’
Ze stond in deuropening.
‘Nee.’
Ik legde terug.
‘Sorry.’
Ze ging op bed zitten.
‘Ik weet niet wat ik ermee moet.’
‘Dat hoeft niet vandaag.’
‘Ik heb dingen geschreven die ik nu stom vind.’
‘Zoals?’
‘Dat oma me altijd gevoel gaf dat ik erbij hoorde.’
Mijn hart brak.
‘Misschien voelde dat soms ook zo.’
‘Dus was ik dom?’
‘Nee.’
‘Maar ze meende het niet.’
‘Mensen kunnen op sommige momenten warm zijn en op andere momenten heel gemeen. Dat maakt eerdere herinneringen niet automatisch nep.’
‘Ik wou dat het wel nep was.’
‘Waarom?’
‘Dan hoef ik ze niet te missen.’
Daar zat verdriet.
Veel ingewikkelder dan woede.
Sophie miste Margriet.
De oma die ooit met haar appeltaart bakte.
De vrouw die haar hielp jurk uitzoeken voor brugklasfeest.
Dezelfde vrouw die haar buiten liet staan.
‘En Nathan?’ vroeg ik.
Ze keek weg.
‘Ik mis hem ook.’
‘Dat mag.’
‘Maar als ik hem zie, lijkt het alsof ik zeg dat wat hij deed oké was.’
‘Nee.’
‘Echt?’
‘Contact is geen vrijspraak.’
Ze keek naar mij.
‘Wil jij dat ik hem zie?’
‘Dat is niet aan mij.’
‘Maar wat voel jij?’
Eerlijk.
‘Ik zou het moeilijk vinden.’
Ze knikte.
‘Zie je.’
‘Maar dat is mijn gevoel. Niet jouw opdracht.’
‘Ik denk erover.’
‘Prima.’
Twee weken later stuurde ze Nathan zelf:
Ik wil één keer praten. Zonder oma. Zonder mama. Met Jasper erbij in wachtkamer.
Nathan antwoordde:
Ja. Alles wat jij wilt.
Ze ontmoetten elkaar in een familietherapiepraktijk.
Ik was er niet.
Later vertelde Sophie maar twee dingen.
‘Ik vroeg waarom hij naar binnen ging.’
‘Wat zei hij?’
‘Omdat hij bang was voor oma.’
‘En?’
‘Ik zei dat ik toen ook bang was, maar dat ik veertien was.’
Ik moest wegkijken.
‘Wat zei hij?’
‘Niets.’
‘Nog iets?’
‘Hij zei sorry zonder “maar”.’
Dat was begin.
Geen herstel.
Begin.
Milan wilde hem nog niet zien.
Nathan accepteerde.
Dat was misschien eerste bewijs dat hij begreep dat liefde niet hetzelfde is als recht op toegang.
