DEEL 7 — MEVROUW VAN DIJK
Drie maanden na mijn ziekenhuisbezoek kreeg ik een brief.
Van Marieke van Dijk.
De weduwe.
Ze had via patiëntenbemiddeling gevraagd of Jeroen openstond voor gesprek.
Hij wilde niet.
Niet uit onverschilligheid.
Uit schaamte.
‘Ik heb geen recht haar verdriet opnieuw binnen te lopen.’
Ik zei:
‘Zij vraagt.’
‘Ik kan niet.’
‘Waarom?’
‘Wat moet ik zeggen?’
‘Waarheid.’
We zaten inmiddels in relatietherapie.
Niet omdat ik besloten had te blijven.
Omdat ik wilde weten of er nog een huwelijk was om over te beslissen.
Onze therapeut, Eva Scholten, zei weinig.
Jeroen keek naar mij.
‘Ga je mee?’
Ik dacht.
‘Als Marieke dat wil.’
Zij wilde.
We ontmoetten haar in ziekenhuisruimte.
Marieke was negenenvijftig.
Haar man Peter achtenzestig geweest.
Geen kinderen.
Ze droeg een map.
Geen woede.
Dat maakte het enger.
‘Dokter De Bruin,’ zei ze.
Jeroen kromp bij formele titel.
‘Jeroen is goed.’
‘Voor mij blijf je dokter.’
‘Dat begrijp ik.’
Ze keek naar zijn hand.
Medicatie verminderde tremor inmiddels.
Nog zichtbaar.
‘Had u dit tijdens Peters operatie?’
Jeroen:
‘Ja.’
‘Wist u dat?’
‘Ik wist dat er klachten waren. Niet diagnose.’
‘En u opereerde toch.’
‘Ja.’
Marieke ademde.
‘Daar ben ik kwaad om.’
‘Dat mag.’
‘Zeg niet steeds dat iets mag.’
Hij knikte.
‘Sorry.’
‘Ik ben ook kwaad op ziekenhuis.’
‘Terecht.’
‘Ook dat.’
Hij stopte.
Marieke opende map.
‘Ik heb externe expert laten meekijken.’
Jeroen verstijfde.
‘Die zei dat Peter waarschijnlijk ook bij andere chirurg grote kans had te overlijden.’
‘Dat klopt met onze review.’
‘Maar dat is niet hetzelfde als dat wat gebeurde acceptabel was.’
‘Nee.’
‘Waarom heeft u mij na zijn dood niet persoonlijk verteld dat er twijfel was over uw eigen gezondheid?’
Jeroen keek naar haar.
‘Ik mocht lopend onderzoek niet vooruitlopen.’
‘Dat is juridisch antwoord.’
‘Ja.’
‘Menselijk?’
Hij huilde.
‘Omdat ik bang was dat u in mijn gezicht zou kijken zoals ik zelf in spiegel keek.’
Marieke werd stil.
‘En hoe was dat?’
‘Alsof ik hem had vermoord.’
Zij begon ook te huilen.
‘Dat woord wil ik niet.’
Jeroen keek op.
‘Waarom?’
‘Omdat Peter stierf aan een rampzalige medische situatie. U maakte een fout door daar te staan terwijl u niet fit verklaard was. Ziekenhuis maakte fout. Uw mentor maakte fout.’
Ze veegde ogen.
‘Maar als ik u “moordenaar” noem, wordt mijn verdriet eenvoudiger dan waarheid.’
Ik voelde kippenvel.
Ze keek naar mij.
‘En u?’
‘Ik?’
‘Bent u boos op hem?’
Ik lachte zonder humor.
‘Heel.’
‘Om operatie?’
‘Ook.’
‘Maar?’
‘Om liegen.’
Marieke knikte.
‘Dat snap ik.’
Daarna zei ze iets wat mijn huwelijk veranderde.
‘Mensen denken soms dat geheimhouding pijn uitstelt.’
Ze keek naar Jeroen.
‘Maar je stelt alleen het moment uit waarop iemand ontdekt dat jij hem niet vertrouwde met waarheid.’
Jeroen sloot ogen.
Exact.
Niet alleen ziekte.
Wantrouwen.
Hij had beslist dat ik waarheid niet aankon.
Dat was wond.
Na gesprek liep Marieke weg.
Jeroen bleef zitten.
‘Ik wil naar huis,’ zei hij.
Ik keek.
Hij bedoelde ons huis.
‘Nog niet.’
Hij knikte.
Geen protest.
Dat was vooruitgang.
