Het hoofd beveiliging van Whitmore Dynamics heette Marcus Hale.
Ik kende hem goed genoeg om te weten dat hij nooit zonder reden ergens opdook.
Hij stopte op ongeveer zes meter afstand.
De twee mannen achter hem bleven staan.
“Mevrouw Whitmore,” zei hij.
Mijn maag trok samen.
“Marcus.”
Zijn blik ging naar Nathan.
“De heer Pierce heeft bedrijfsbezit bij zich dat onmiddellijk moet worden teruggegeven.”
Miriam stapte een halve pas voor mij.
“Welk bezit?”
“Vertrouwelijke bestanden.”
Nathan klemde zijn hand om de USB-stick.
“Bestanden die betrekking hebben op mogelijke fraude zijn geen speelgoed dat Daniel kan laten verdwijnen.”
Marcus’ gezicht veranderde nauwelijks.
“Ik ben hier niet om daarover te discussiëren.”
“Waarom ben je hier dan wel?” vroeg ik.
Hij keek naar mij.
“Om te voorkomen dat dit erger wordt.”
Ik lachte zonder humor.
“Mijn man verlooft zich in mijn bedrijf met een andere vrouw, elf komma acht miljoen dollar verdwijnt naar een gelieerde onderneming en iemand breekt in op mijn holding. Maar jij bent bang dat ík het erger maak?”
Voor het eerst keek Marcus ongemakkelijk.
Dat zag Miriam ook.
“Wie heeft je gestuurd?” vroeg ze.
“De juridische afdeling.”
“Naam.”
Hij antwoordde niet.
Miriam knikte langzaam.
“Dus Daniel.”
Marcus zuchtte.
“Claire, geef Nathan de kans dit intern op te lossen.”
“Intern?”
Ik wees naar de USB-stick.
“Is dat dezelfde interne procedure waarbij auditors worden geschorst en rapporten van servers verdwijnen?”
Een van de mannen achter Marcus verschoof zijn gewicht.
Marcus keek kort naar hem en toen weer naar mij.
“Je begrijpt niet alles wat hier speelt.”
Die zin.
Bijna exact dezelfde woorden als Daniel.
Mijn huid werd koud.
“Dan leg je het uit.”
Marcus zweeg.
Nathan fluisterde: “Claire, we moeten weg.”
Marcus hief onmiddellijk een hand.
“Niemand houdt jullie tegen.”
Miriam keek naar de uitgang achter hem.
“Dat is interessant, want jullie staan precies tussen ons en de lift.”
Marcus stapte opzij.
De andere twee deden hetzelfde.
“Ga dan.”
Het was te gemakkelijk.
Miriam dacht hetzelfde.
“Niet via de lift,” zei ze.
We liepen naar de helling richting straatniveau.
Marcus volgde ons niet.
Pas toen we buiten waren, durfde Nathan weer te praten.
“Ze wilden de stick niet echt.”
“Wat dan wel?” vroeg ik.
“Weten hoeveel ik gekopieerd had.”
Miriam keek terug naar de garage-ingang.
“En nu weten ze dat je iets hebt.”
Nathan knikte.
“Ze wisten dat al.”
We gingen naar een klein advocatenkantoor dat Miriam gebruikte voor gevoelige zaken. Geen naam op de deur. Geen bedrijfsnetwerk.
Daar stopte ze de USB-stick in een geïsoleerde laptop.
De eerste mappen waren precies wat Nathan had beloofd.
Facturen.
E-mails.
Interne memo’s.
Conceptovereenkomsten.
Maar één map was versleuteld.
Naam: C-SCHEDULE.
Miriam keek naar Nathan.
“Wachtwoord?”
“Heb ik niet.”
“Wie had toegang?”
“Volgens de auditlog Daniel, Vanessa en iemand met een extern account.”
“Vale?”
“Waarschijnlijk.”
Ik keek naar de bestandsdatum.
De map was voor het eerst aangemaakt vijf dagen nadat Richard Vale Whitmore Dynamics had bezocht.
Miriam opende ondertussen de e-mails.
Een thread trok onmiddellijk haar aandacht.
Vanessa aan Daniel.
We kunnen niet doorgaan zolang Claire’s holding de senior secured position behoudt.
Daniels antwoord:
Vale zegt dat Exhibit C dat oplost. We hebben alleen een formele challenge nodig.
Mijn hart sloeg over.
Exhibit C.
Hetzelfde ontbrekende document waar mijn vader zestien jaar geleden naar had verwezen.
Niet tekenen. Eerst Claire beschermen.
Ik voelde plotseling een vreemde druk achter mijn ogen.
“Ze zoeken hetzelfde document als wij.”
Miriam knikte.
“Of ze hebben een versie ervan.”
Nathan scrolde verder.
“Hier.”
Een tweede e-mail.
Van een extern advocatenkantoor aan Daniel en Vanessa.
Indien de oorspronkelijke contingente eigendomsregeling ongeldig, ingetrokken of nooit geëffectueerd blijkt, kan de huidige control chain van Whitmore Family Holdings mogelijk worden aangevochten.
Ik las de zin drie keer.
“Ze proberen niet mijn drieëntachtig procent te kopen.”
“Nee,” zei Miriam.
“Ze proberen te bewijzen dat ik het nooit rechtmatig heb gekregen.”
Niemand antwoordde.
Dat was erger.
Veel erger.
Want als Daniel alleen geld wilde, kon ik hem bevechten met geld.
Als hij mijn eigendom wilde aanvallen, vocht hij tegen de fundering van alles.
Nathan klikte op een andere map.
“Er is nog iets.”
Een scan van een oude brief verscheen.
Mijn vaders briefpapier.
De datum was één dag vóór zijn dood.
Aan Richard Vale.
De tekst was kort.
Richard, ik weet wat je hebt gedaan. De overdracht wordt stopgezet. Claire krijgt volledige bescherming. Als je mij dwingt, gaat alles naar de autoriteiten.
Mijn adem stokte.
Miriam zei niets.
Nathan staarde naar het scherm.
Onderaan stond mijn vaders handtekening.
Maar daaronder zat nog een tweede pagina.
Een antwoord van Richard Vale.
Slechts twee regels.
Je overschat hoeveel tijd je nog hebt.
En je onderschat wie er aan mijn kant staat.
Ik voelde de kamer om me heen verdwijnen.
Mijn vader was de volgende dag gestorven.
Miriam legde haar hand plat op tafel.
“Claire, dit verandert de aard van wat we onderzoeken.”
Mijn telefoon, die nog steeds uitgeschakeld in haar beveiligde tas zat, begon opeens te trillen.
We keken alle drie naar de tas.
Miriam haalde het toestel eruit.
Het scherm was zwart.
Toch kwam er geluid uit.
Een opgenomen stem.
Daniels stem.
“Als je dit hoort, heb je het verkeerde bestand geopend.”
