Melissa liet Lily bijna vallen.
Patricia lachte nerveus.
„Dit is belachelijk.”
Ik keek de chef aan.
„Mijn dochter wordt tegen mijn wil vastgehouden. Mijn handtekening lijkt op adoptiedocumenten te zijn vervalst. Ik ben na mijn operatie fysiek vastgegrepen. Ik wil dat beide kinderen medisch worden onderzocht en dat de documenten als bewijsmateriaal worden veiliggesteld.”
De stem van chef Cole werd ijskoud.
„Agent, breng die baby terug naar haar moeder. Nu.”
Melissa deed een stap achteruit.
„Nee. Ze had beloofd—”
„Ik heb niets beloofd.”
De chef nam de papieren van Patricia aan.
Hij bestudeerde de handtekening.
Toen keek hij weer naar mij.
„Herken je deze handtekening als de jouwe?”
„Nee.”
Patricia besefte het eindelijk.
Haar gezicht werd lijkbleek.
„Je bent echt rechter?”
„Rechter bij de Superior Court.”
Melissa fluisterde:
„Daniel zei dat je thuis was gebleven.”
„Ik was met zwangerschapsverlof.”
Chef Cole gaf opdracht Patricia en Melissa van elkaar te scheiden.
Patricia begon plotseling te schreeuwen:
„Ze misbruikt haar positie!”
Ik schudde mijn hoofd.
„Nee. En daarom zal ik me niet met deze zaak bemoeien.”
Ze keek me verward aan.
Ik ging rustig verder.
„Een onafhankelijke aanklager kan de vervalsing, dwang, onrechtmatige vrijheidsberoving en poging tot het wegnemen van mijn kind onderzoeken.”
Toen ging de deur opnieuw open.
Daniel kwam binnen.
Hij zag de agenten.
Hij zag zijn moeder.
Toen zag hij de papieren in de hand van chef Cole.
Zijn gezicht vertelde me dat Patricia over één ding de waarheid had verteld.
Hij wist ervan.
## **„Emily,” fluisterde Daniel.**
