‘Op de markt.’
‘Van wie?’
‘Een handelaar die Bram Smit heet.’
‘Raak haar paspoort niet verder aan. Ik kom.’
Drie uur later reed Noor het erf op in de wagen van de kliniek. Ze stapte uit met haar haar nog vast onder een muts en liep zonder begroeting naar de stal.
De merrie stond met haar hoofd laag. Toen Noor dichterbij kwam, draaide ze haar rechteroor naar haar toe.
Noor bleef staan.
‘Wat?’ vroeg ik.
‘Niets.’
Ze trok handschoenen aan en onderzocht het paard van neus tot staart. Ze keek naar de slijmvliezen, luisterde naar hart en darmen en bevoelde voorzichtig het gezwollen been. Bij de linkerschouder schoof ze de vacht opzij.
Daar liep een dun, gebogen litteken.
Noor ging door haar knieën.
‘Geef me de scanner.’
‘Die zit toch in jouw tas?’
‘Pap.’
Haar handen waren niet meer stil.
Ik pakte het apparaat. Noor bewoog het langs de hals van de merrie. Eerst gebeurde er niets. Daarna piepte de scanner.
Op het scherm verscheen een nummer.
Noor las het twee keer.
Toen ging ze op een omgekeerde emmer zitten.
‘Wat is er?’
Ze keek naar het paard, niet naar mij.
‘Dit kan niet.’
‘Wat kan niet?’
‘Ik ken haar.’
De merrie tilde haar hoofd op.
Noor legde haar vlakke hand tegen het litteken.
‘Dit is geen Saar. Dit is Aurelia van de Vecht.’
De naam zei mij niets.
Noor slikte.
‘Ze was een Grand Prix-merrie van Stal Van Laar in Breukelen. Ik heb daar tijdens mijn studie stage gelopen. Aurelia was hun beste paard. Ze was verzekerd voor meer dan vier ton.’
Ik keek naar de uitstekende heupen, de doffe vacht en het touwschuurplekje boven haar neus.
‘Was?’
‘Ze is drie jaar geleden omgekomen bij een stalbrand.’
De merrie ademde warm tegen Noors mouw.
‘Kennelijk niet,’ zei ik.
Noor belde de kliniek en liet het chipnummer controleren in meerdere registers. Daarna nam ze foto’s van het litteken, de aftekeningen en de hoeven. Op de rechtervoorhoef zat een oude scheur die met een metalen plaatje was behandeld.
‘Ze had als achtjarige een kroonrandoperatie,’ zei Noor. ‘Ik herinner me de röntgenfoto’s. En kijk hier.’
Ze wees naar een witte vlek op de binnenkant van de achterkogel. Geen ronde aftekening, maar een smalle halve maan.
‘Dat stond op elke wedstrijdfoto.’
Ik pakte het paspoort uit de kast.
‘Dus dit is vals?’
‘Of van een ander paard.’
Noor bladerde voorzichtig door de pagina’s.
‘De chip die in dit document staat, wijkt op twee cijfers af van wat ik heb gescand. Iemand heeft het nummer met pen aangepast.’
‘Wie doet zoiets?’
Noor keek mij eindelijk aan.
‘Mensen die willen dat een levend paard dood blijft.’
Die avond maakten we een plan voor langzaam voeren, bloedonderzoek en behandeling van het been. Noor wilde dat ik niemand iets vertelde tot ze met de registratie-instantie en de verzekeraar had gesproken.
Ik knikte.
Tegelijkertijd zag ik op mijn telefoon dat Kees een foto van het paard in onze familie-WhatsAppgroep had gezet. Hij had hem kennelijk zelf gemaakt.
Onder de foto stond: Henk heeft zijn pensioen geregeld.
Mijn neef Lars reageerde met een lachend gezicht.
Ik typte niets terug.
De volgende ochtend stond Kees om kwart over zeven opnieuw op het erf.
Hij kwam zonder koffie te vragen naar binnen. Dat deed hij anders nooit.
‘Ik heb over dat paard nagedacht,’ zei hij.
Ik zette twee mokken op tafel.
‘Dat lijkt me vermoeiend.’
Hij negeerde het.
‘Ik ken iemand die haar wil overnemen. Zesduizend euro. Vandaag nog.’
Ik keek naar hem.
‘Gisteren was ze niets waard.’
‘Ik heb rondgebeld. Kennelijk is er belangstelling voor oude fokmerries.’
‘Je weet niet eens hoe ze heet.’
Kees pakte zijn mok op.
‘Aurelia, toch?’
De vaatwasser achter hem sloeg met een droge klik af.
Ik had die naam niet genoemd. Noor ook niet. In de familieapp stond alleen een foto.
Kees begreep het een seconde te laat.
Hij zette de koffie terug.
‘Je zei het gisteren.’
‘Nee.’
‘Dan stond het in het paspoort.’
‘Daar staat Saar.’
Zijn blik schoof naar de keukendeur.
‘Je maakt er weer iets van wat het niet is.’
‘Wat is het dan?’
‘Een administratieve fout.’
‘Waarom bied je zesduizend euro voor een administratieve fout?’
Kees zuchtte alsof ik een lastig kind was.
‘Omdat ik je probeer te helpen.’
‘Dit is geen hulp. Dit is haast.’
