“We hebben meer informatie nodig.”
Ik bekeek de cassette.
‘En wat dan?’
Ruiz zorgde ervoor dat de opname digitaal werd overgezet zonder het origineel te wijzigen.
We hebben het die avond beluisterd in een kleine interviewruimte op het kantoor van de sheriff.
Aanvankelijk was er alleen ruis.
Toen hoorde ik de stem van mijn vader.
Hem na elf jaar weer horen, benam me bijna de adem.
“Rose, als je dit hoort, er is iets gebeurd voordat ik het kon uitleggen.”
Ik bedekte mijn mond.
Mijn vader klonk jonger dan ik me herinnerde.
Sterker.
Er klonk een schurend geluid, alsof hij de recorder had bijgesteld.
“Ik weet niet of wat ik gevonden heb iets betekent. Misschien ook niet. Maar Keller is dood, en Anthony zegt dat we moeten vergeten wat we gezien hebben.”
Een pauze.
“De dossiers werden gewijzigd nadat cliënten ze hadden ondertekend. Begunstigden. Adressen. Contactgegevens. Keller ontdekte het als eerste. Hij vroeg me om te helpen omdat ik de sleutels van de archiefruimte had.”
Clara en Ruiz wisselden een blik.
Papa vervolgde.
“Ik had hem niet moeten helpen. Maar hij zei dat oudere cliënten werden opgelicht. Polissen werden omgeleid. Sommige families kwamen er pas achter nadat iemand was overleden.”
Mijn keel snoerde zich samen.
Dit ging niet langer over mijn huwelijk.
Oorspronkelijk niet.
Het was jaren eerder begonnen.
“Keller maakte kopieën van de documenten. Anthony zei dat hij ze naar de staat zou brengen. Daarna overleed Keller.”
Het statische elektriciteitssignaal hield enkele seconden aan.
Toen papa weer sprak, was zijn stem zachter.
“Anthony kwam daarna naar me toe. Hij was bang. Hij zei dat er iemand in zijn huis was geweest. Hij zei dat zijn zoon van school naar huis was gevolgd.”
Zijn zoon.
Markering.
Ik sloot mijn ogen.
“Hij vroeg me om kopieën te verstoppen. Dat heb ik gedaan. Maar een week later verdween Anthony. Brenda Vance vertelde de politie dat hij het gezin in de steek had gelaten.”
Mijn ogen schoten open.
Brenda kende mijn vader.
Of ze kenden hem in ieder geval.
De opname werd voortgezet.
“Ik weet niet wat er met Anthony is gebeurd. Ik weet niet of hij is weggerend of dat er iets anders is voorgevallen. Maar Rose, luister goed. Zijn zoon heet Mark.”
Daar was het.
Moeder had het goed onthouden.
“Mocht Mark Vance ooit Elena komen zoeken, vertel hem dan niets over deze documenten. Vertel hem niets over de doos. Ik weet niet wat Anthony tegen zijn familie heeft gezegd voordat hij verdween.”
Mijn vader haalde diep adem.
“En geef de jongen niet de schuld van de problemen van zijn vader. Hij is nog maar een kind. Hij heeft niets gedaan.”
De band klikte.
Toen voegde papa er nog één laatste zin aan toe.
“Maar als hij Elena komt opzoeken als hij volwassen is, moet je jezelf afvragen hoe hij haar gevonden heeft.”
De opname is beëindigd.
Niemand bewoog zich.
Ik staarde naar de kleine luidspreker.
Elf jaar.
Mijn vader was al elf jaar dood, en plotseling stelde hij me een vraag.
Hoe heeft Mark me gevonden?
Ik stond abrupt op.
“Ik moet met hem praten.”
Clara stond ook op.
“Nee.”
“Ik heb een antwoord nodig.”
“Je hebt antwoorden nodig. Dat is iets anders.”
“Hij wist het.”
“Dat weten we niet.”
“Hij is met me getrouwd!”
“Elena.”
Ze ging tussen mij en de deur staan.
“Als Mark je bewust heeft opgezocht, is dat belangrijk. Zo niet, dan levert hem nu beschuldigen je niets anders op dan een conflict.”
Ik verafschuwde haar logica.
Vooral omdat het correct was.
Ruiz sloeg zijn armen over elkaar.
“Laat me het hem vragen.”
‘Zal hij het je vertellen?’
“Misschien niet.”
“En wat dan?”
“Dan blijven we controleren.”
Ik liep heen en weer in de kleine kamer.
“En hoe zit het met Brenda?”
