Ik ging op mijn stoel zitten en hield mijn adem in.
‘Leven ze nog?’ vroeg ik bezorgd.
‘Ze leven nog en zijn gezond, en ze vliegen vandaag nog over om haar op te halen,’ antwoordde hij.
De emotionele hereniging vond plaats op de regionale luchthaven.
Beatrice stond erop om met ons mee te gaan om afscheid te nemen.
Ze had nog steeds fysieke steun nodig om te kunnen staan, maar ze weigerde pertinent om in het ziekenhuis achter te blijven.
‘Als dat dappere kleine meisje de kracht had om voor mijn leven op te komen tegen een dokter, dan kan ik zeker op eigen benen staan om haar moeder te ontmoeten,’ zei Beatrice vastberaden.
We hadden voor de zekerheid een rolstoel meegenomen, maar ze weigerde erin te zitten.
Ze hield mijn arm stevig vast, terwijl Mei met haar kleine handje in mijn wijsvinger kneep.
Toen de aankomsthal openging, begonnen gezinnen met zware bagage naar binnen te lopen.
Mei observeerde iedereen aandachtig totdat er plotseling een vrouw op ons af kwam rennen.
Achter haar kwam een man met een bril aan die zijn koffer midden in de gang liet vallen.
“Mei!” schreeuwde haar moeder.
Het kleine meisje liet voor het eerst zonder angst mijn vinger los.
Ze rende in de open armen van haar moeder.
Sarah zakte op haar knieën en omhelsde haar dochter stevig, terwijl Wei zijn armen om hen beiden sloeg en tranen van opluchting huilde.
Reizigers bleven staan om de ontroerende scène te bekijken, en velen veegden de tranen uit hun ogen.
Ik voelde Beatrice’s warme hand de mijne zoeken.
Na een paar emotionele minuten leidde Mei haar moeder naar ons toe en sprak een paar woorden in het Mandarijn.
Sarah begon weer te huilen toen ze ons aankeek.
‘Wat zei ze net tegen je?’ vroeg Beatrice zachtjes.
Wei vertaalde de woorden van zijn dochter met een trillende stem.
‘Ze vertelde haar moeder dat ze je heel ziek aantrof en dat de volwassenen in de kamer niet doorhadden dat iemand je pijn deed,’ legde Wei zachtjes uit.
Beatrice keek vol dankbaarheid naar Mei.
‘Toen heeft ze echt mijn leven gered,’ zei Beatrice vol warmte.
Het lieve meisje knikte vrolijk met haar hoofd.
‘Ja, dat heb ik gedaan,’ antwoordde Mei zachtjes.
Enkele maanden later werden Samuel en Dr. Palmer geconfronteerd met ernstige strafrechtelijke aanklachten wegens vergiftiging, vervalsing van medische dossiers, fraude en poging tot moord.
Ook werden diverse medewerkers van de kliniek vervolgd voor het aannemen van steekgeld om te zwijgen.
Hun excuses of verontschuldigingen interesseerden me niet meer.
Lange tijd geloofde ik dat echte vijanden je altijd met luide bedreigingen te lijf gingen.
Nu wist ik wel beter.
Soms noemt een vijand je zijn broer.
Soms informeert hij vriendelijk naar uw zieke vrouw.
Soms omhelst hij je, terwijl hij stiekem uitrekent hoeveel geld jouw lijden waard is.
Het kostte Beatrice vele maanden fysiotherapie om zonder hulp te kunnen lopen.
Eerst lukte het haar om drie kleine stapjes tussen de parallelle stangen te zetten.
Daarna liep ze zelfstandig zeven stappen.
Uiteindelijk stak ze zonder te stoppen een hele gang over.
Op de dag dat ze weer zonder stok mocht lopen, gingen we naar een lokaal restaurantje waar we voor het ongeluk vaak kwamen.
Ze at haar volledige maaltijd op en bestelde vervolgens met een brede glimlach een tweede portie.
‘Zei je niet dat je je aan een strikt dieet zou houden?’ plaagde ik haar zachtjes.
‘Ik heb twee hele jaren van mijn leven verloren, Andrew,’ lachte ze terug. ‘Ik ga geen goede maaltijd verliezen.’
Ik lachte zo hard dat de eigenaar van het restaurant zich omdraaide en naar ons glimlachte.
Wat betreft het stuk grond waar ik Mei voor het eerst vond, heb ik het oorspronkelijke project voor de bouw van een commercieel gebouw volledig geannuleerd.
Mijn zakenpartners verklaarden me voor gek, omdat we miljoenen dollars hadden kunnen verdienen met de bouw van wooncomplexen daar.
Het geld interesseerde me niet meer.
