‘En dat CloudAxis tijdens de investeringsronde aan Northbridge heeft gemeld dat de langetermijnhuisvesting van het hoofdkantoor contractueel veiliggesteld is.’
Madison ging langzaam zitten.
Nathan zei:
‘Dat wordt het ook.’
‘Misschien.’
‘Misschien?’
‘Whitmore Properties heeft nog geen verlenging ondertekend.’
Nathan keek naar mij.
‘Doe je dit?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee.’
‘Dus laat hem stoppen.’
‘Waarom?’
‘Omdat dit wraak is.’
Mijn grootvader sloot de map.
‘Nee. Dit is due diligence.’
‘Onzin.’
‘CloudAxis wil vijftig miljoen dollar ophalen. Uw potentiële investeerders willen weten of uw verklaringen kloppen.’
Hij tikte op de map.
‘En op dit moment kloppen sommige niet.’
Nathan begon heen en weer te lopen.
‘Dit is absurd. We kunnen een ander gebouw huren.’
‘Natuurlijk,’ zei opa.
‘Dan is dit geen probleem.’
‘Mogelijk.’
‘Wat nog meer?’
Mijn grootvader keek naar mij.
Ik knikte.
Dat was het moment waarop het werkelijk begon.
‘Emma heeft mij drie maanden geleden gevraagd naar CloudAxis te kijken.’
Nathan draaide zich naar mij.
‘Waarom?’
‘Omdat jij veranderde.’
‘Wat betekent dat?’
‘Je kwam later thuis. Je verborg je telefoon. Je begon over de beursgang te praten alsof ons huwelijk een PR-probleem was.’
Ik keek naar Madison.
‘En toen ontdekte ik haar.’
Madison sloeg haar armen over elkaar.
‘Dat heeft niets met het bedrijf te maken.’
‘Normaal gesproken niet.’
Mijn grootvader opende de map opnieuw.
‘Totdat de vrouw met wie de CEO een affaire heeft plotseling wordt betaald als externe strategieconsultant.’
Nathan verstijfde.
Madison werd wit.
‘Dat is vertrouwelijk.’
‘Niet voor investeerders die de boeken onderzoeken.’
Opa haalde een pagina tevoorschijn.
‘Vierhonderdtachtigduizend dollar in achttien maanden.’
Ik keek naar Madison.
Zelfs ik had het exacte bedrag nog niet gehoord.
‘Consulting,’ zei ze snel.
‘Waarvoor?’
‘Strategie.’
‘Welke strategie?’
‘Productpositionering. IPO-voorbereiding. Merkontwikkeling.’
‘Interessant.’
Opa legde een tweede pagina neer.
‘Want CloudAxis heeft daarnaast al een extern bureau dat exact die diensten levert voor 1,2 miljoen dollar per jaar.’
Nathan keek naar Madison.
Dat was klein.
Maar ik zag het.
Twijfel.
Voor het eerst.
‘Dit is een persoonlijke aanval,’ zei hij.
‘Nee,’ zei ik. ‘Dit is precies wat jij tegen mij zei.’
Hij keek me aan.
‘Wat?’
‘Het is business.’
Zijn gezicht verstrakte.
Om 13.41 uur arriveerden de investeerders.
Niet in Nathans glanzende directiekamer op de veertigste verdieping.
In onze vergaderruimte.
Mijn oom Charles kwam als eerste binnen.
Zestig jaar oud.
Donkergrijs pak.
Geen haast.
Achter hem kwamen twee vertegenwoordigers van Northbridge en een advocaat.
Nathan keek alsof hij naar zijn eigen executie liep.
Charles omhelsde mij.
‘Emma.’
‘Oom Charles.’
Nathan sloot zijn ogen.
Nog een familielid dat hij nooit had leren kennen.
‘Gaat het?’ vroeg Charles.
‘Ja.’
‘Zeker?’
‘Nu wel.’
Hij kuste mijn voorhoofd.
Toen draaide hij zich zakelijk naar Nathan.
‘Meneer Pierce.’
‘Meneer Whitmore.’
‘Ik begrijp dat we vandaag over vijftig miljoen zouden praten.’
Nathan vond onmiddellijk zijn CEO-stem terug.
Dat bewonderde ik bijna.
‘Dat klopt.’
‘Dan stel ik voor dat we beginnen.’
Wat volgde duurde twee uur.
Geen schreeuwpartij.
Geen dramatische vernietiging.
Dat zou te eenvoudig zijn geweest.
Nathan presenteerde.
En eerlijk?
