“We ruimen deze kamer op, kleine vogel,” mompelde ze zachtjes. “Je moeder zal zich nooit meer verontschuldigen voor het koesteren van je waardigheid.”
“Draai je om! Sleep dat metalen monster de trap af! Ik weiger het af te geven en ik teken niets!”
Anton stond de volgende middag vroeg in de deuropening van het appartement, zijn armen uitgestrekt als een waakzame schildwacht. Op de smalle overloop stonden twee forse bezorgers in blauwe overalls boven een enorme kartonnen doos, verpakt in industrieel plastic.
‘Luister eens, vriend,’ mompelde de langere koerier, terwijl hij met zijn onderarm zijn voorhoofd afveegde. ‘De betaling is gisterenmiddag elektronisch verwerkt. Stepnayastraat, gebouw twaalf, appartement achtenveertig. Ontvanger: Galina Nikolaevna. We hebben nog zes leveringen in de hele wijk. Ga aan de kant voordat iemand vijftig kilo Japanse techniek op je voeten achterlaat.’
‘Galina Nikolaevna heeft geen bevoegdheid om kapitaaluitgaven te doen!’ riep Anton, terwijl hij duidelijk de buren door hun kijkgaatjes in de gang hoorde gluren. ‘Galya! Kom nu naar buiten en annuleer deze levering!’
Galina kwam kalm de keuken uit, een linnen theedoek over haar onderarm gedrapeerd. De wanhoop van de vorige avond was verdwenen en had plaatsgemaakt voor een ijzingwekkende, onheilspellende kalmte. Ze negeerde haar man volledig en sprak de koeriers rechtstreeks aan: ‘Breng het onmiddellijk naar de badkamer, alstublieft. En hang de grote flatscreen-tv aan de muur in de woonkamer.’
‘Welke tv?!’ flapte Anton eruit, terwijl hij zich ternauwernood wist te bukken toen de verhuizers de wasmachine behendig over de drempel tilden. ‘Hebben jullie ook een tv gekocht? Zijn jullie gek geworden? We hebben al een werkende tv! Hij is nog geen vijf jaar oud!’
‘Die tv piept om de twintig minuten en valt uit tijdens onweer,’ merkte Galina kalm op, terwijl ze de woonkamer binnenkwam. ‘Dit scherm is verbonden met internet. Senya kan naar haar educatieve programma’s kijken zonder haar ogen samen te knijpen, en ik kan iets leerzaams kijken terwijl ik jouw goedkope koolmaaltijden kook.’
‘Hoe durf je?’ Anton stormde achter haar aan, zijn stem trillend van woede. ‘Je hebt onze gezamenlijke spaarpot helemaal leeggehaald! Dat geld was bestemd voor dubbel glas! Voor een badkamerrenovatie! We hebben een heel jaar opgeofferd om dat bedrag te sparen!’
‘Correctie:
ík
heb opgeofferd,’ Galina draaide zich om en keek hem recht in de ogen. ‘Ik heb oude sokken gerepareerd. Ik heb groenten en fruit in de aanbieding gekocht. Ondertussen spaarde jij een koninklijke schat van bijna zevenhonderdduizend roebel. Kom me niet de les lezen over financieel vandalisme. Beschouw het als een aanbetaling op je geheime vrijgevigheid.’
‘Die spaarpotten zijn totaal verschillend!’ Anton sloeg met zijn handpalm op de eettafel. ‘Dat aparte bedrag was mijn strategische reserve! De gezamenlijke rekening was uitsluitend bestemd voor structurele verbeteringen!’
‘Een fatsoenlijk huis verdient respect, Anton,’ antwoordde Galina. ‘En ik weigerde nog een week naar je geklaag over de prijs van een fatsoenlijke dweil te luisteren. We hebben nu een hypermoderne stofzuiger. Je bent van harte welkom om de zuigkracht ervan te testen op het vloerkleed in de hal.’
Ik ontdekte per ongeluk de geheime verstopplaats van mijn man.
