Ik Stopte Voor Een Vreemdeling

Ik las het bericht opnieuw. **Als ik jou was, zou ik niet terugkomen naar dat kantoor.** Mijn vingers waren koud geworden. ‘Wie heeft dit gestuurd?’ vroeg Margaret. ‘Ik weet het niet.’ Ze keek naar mijn telefoon en vervolgens naar de lege gang achter ons. ‘We moeten hier weg.’ ‘Waarom?’ ‘Omdat degene die dit heeft gestuurd precies weet waar je bent.’ Die woorden waren genoeg. Ik pakte mijn doos met persoonlijke spullen en liep samen met Margaret naar de uitgang. Buiten was het inmiddels donker geworden. De parkeerplaats lag er verlaten bij, verlicht door enkele felle lampen die lange schaduwen over het asfalt wierpen. Ik keek automatisch om me heen. Niets. Toch had ik het vreemde gevoel dat iemand naar ons keek. Margaret stapte in haar auto. ‘Rijd achter mij aan.’ Ik knikte. Twintig minuten later arriveerden we bij een privékliniek waar Victoria nog steeds werd behandeld. Ze lag in een afgesloten kamer op de tweede verdieping. Toen ik binnenkwam, zag ik haar voor het eerst bewust. Ze was bleek, maar haar ogen waren helder. ‘Jij bent Julian.’ Ik knikte. ‘En u bent Victoria.’ Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht. ‘De man die mijn leven heeft gered.’ ‘Dat hoeft u niet zo te noemen.’ ‘Maar zo noem ik het wel.’ Ze wees naar een stoel. ‘Ga zitten.’ Ik ging zitten. Victoria keek me enkele seconden zwijgend aan. ‘Weet je waarom ik die ochtend onderweg was?’ ‘Nee.’ ‘Omdat ik naar jouw kantoor reed.’ Ik fronste. ‘Voor de presentatie.’ ‘Ja.’ Ze ademde langzaam in. ‘Maar ik was niet alleen gekomen om een contract te bespreken.’ Ze keek naar haar moeder. Margaret knikte. Victoria vervolgde: ‘Ik had ontdekt dat iemand binnen jouw bedrijf geld verduisterde.’ Ik voelde mijn maag samentrekken. ‘Hoeveel?’ ‘Meer dan zes miljoen.’ Ik staarde haar aan. ‘Zes miljoen?’ ‘In anderhalf jaar.’ Ze vertelde dat Bennett & Hart verschillende marketingcontracten had afgesloten met mijn bureau. Volgens de officiële documenten gingen grote bedragen naar externe leveranciers. Maar die leveranciers bestonden nauwelijks. Ze waren lege bedrijven. Het geld werd vervolgens via verschillende rekeningen teruggesluisd. ‘En Caleb?’ ‘Caleb was verantwoordelijk voor de financiële goedkeuring van die contracten.’ Ik dacht aan alle keren dat Caleb me had opgedragen bepaalde cijfers niet te controleren.