Op het bureau van de advocaat stond een klein houten doosje.
Er waren geen stapels documenten te zien. Geen indrukwekkend testament. Geen grote map vol papieren.
Alleen een eenvoudige houten doos.
Rebecca leunde achterover in haar stoel met een lichte glimlach.
De advocaat keek mij aan.
« Richard heeft zeer specifieke instructies achtergelaten. »
Niemand zei iets.
Hij schoof het houten doosje langzaam naar mij toe.
Toen sprak hij de woorden uit die alles veranderden:
« Hij heeft ervoor gezorgd dat u precies kreeg wat u verdiende. »
Rebecca lachte zachtjes.
Terwijl ik mijn hand naar het deksel van de doos bracht, vroeg ik mij plotseling af of Richard iets over mij wist dat ik hem nooit had verteld.
Ik wist niet wat ik zou aantreffen.
De inhoud van de doos
Mijn handen trilden toen ik de houten doos opende.
Er zaten geen sieraden in.
Geen grote hoeveelheid geld.
Geen sleutel van Richards landhuis.
Er lagen slechts drie dingen in: een opgevouwen brief, een oude foto van ons samen en een klein messing sleuteltje.
Rebecca glimlachte opnieuw.
« Ik zei het toch. »
Ik negeerde haar en opende de brief.
De eerste zin liet mij verstijven.
« Anna, ik wist waarom je met me trouwde. »
Ik stopte even met lezen.
Richard wist het.
Richard kende de waarheid, maar koos ervoor te blijven geloven
In zijn brief schreef Richard dat hij vanaf het begin begreep dat veiligheid een van de redenen was waarom ik met hem trouwde.
Hij was drieënzeventig jaar oud, maar hij was niet naïef.
Toch schreef hij dat één ding voor hem belangrijker was:
« Wat voor mij van belang was, was waarom je bleef terwijl je niet langer hoefde te blijven. »
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Tijdens de laatste weken van zijn leven had Richard aangeboden om geld op mijn naam over te maken.
Ik had geweigerd.
Ik vertelde hem dat zijn kinderen zouden denken dat ik al die tijd alleen maar op zijn dood had gewacht.
Ik had hem zelfs gevraagd om het ouderlijk huis aan zijn kinderen na te laten.
Ik wist niet dat hij dat gesprek met zijn advocaat had gedeeld.
