In de brief stond:
« Mijn kinderen zullen mijn bedrijven, investeringen en het huis waarin ze zijn opgegroeid erven. Je hebt nooit geprobeerd om dat van hen af te nemen. »
Rebecca’s glimlach verdween.
Ik keek opnieuw naar het messing sleuteltje.
Toen sprak de advocaat eindelijk.
« Richard heeft zes maanden voordat hij ziek werd iets gekocht. »
Hij legde documenten voor mij neer.
Het waren de eigendomspapieren van een klein huisje aan het meer.
Ik herkende het adres meteen.
Richard en ik hadden daar ooit een weekend doorgebracht. Terwijl ik op de veranda stond, had ik voor de grap gezegd:
« Als ik ooit een plek mocht kiezen om oud te worden, dan zou ik precies hiervoor kiezen. »
Hij was die woorden nooit vergeten.
Het huisje was van mij.
Het was volledig betaald.
Daarnaast had Richard een trustfonds opgericht. Het was niet het enorme fortuin waar iedereen dacht dat ik voor zou vechten, maar het was genoeg om mij een gevoel van zekerheid te geven en ervoor te zorgen dat ik niet opnieuw bang hoefde te zijn om mijn woning te verliezen.
Rebecca keek mij aan.
