Deel 1 – Een huwelijk zonder bloemen
‘U kunt beter even gaan zitten voordat u deze brief leest,’ zei de advocaat, terwijl hij een vergeelde envelop op mijn keukentafel legde.
Mijn trouwring zat nog om mijn vinger en op de stoel tegenover me lag de zwarte jas die ik enkele uren eerder bij de begrafenis van mijn man had gedragen.
Op de achterkant van de envelop stond, in het handschrift van Carl: Voor Anna, die mij al kende voordat zij wist wie ik was.
Ik keek naar de advocaat.
‘Wat betekent dat?’
De man, die zich had voorgesteld als mr. De Vries, vouwde zijn handen op tafel.
‘Carl heeft mij gevraagd u deze brief pas na zijn uitvaart te overhandigen.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij bang was dat u anders niet met hem zou trouwen.’
Er tikte regen tegen het keukenraam.
In de woonkamer stond nog een kop koffie van die ochtend. Ik had hem niet opgedronken voordat ik naar het crematorium vertrok.
Mijn man was tien dagen na ons huwelijk overleden.
Ik had hem nog geen vier maanden gekend.
Tenminste, dat dacht ik.
‘Heeft hij tegen me gelogen?’ vroeg ik.
De advocaat keek even naar mijn trouwring.
‘Ik denk dat u die vraag beter kunt stellen nadat u zijn brief hebt gelezen.’
Hij schoof de envelop iets dichter naar me toe.
Ik herkende Carls handschrift onmiddellijk.
Tijdens zijn laatste ziekenhuisopname schreef hij korte briefjes omdat praten hem steeds meer moeite kostte.
Soms stond er alleen: Wil je het raam op een kier zetten?
Of: Dank je dat je gebleven bent.
Ik had die briefjes bewaard.
Het was vreemd hoeveel iemand in zo weinig tijd kon achterlaten.
Ik brak de envelop open.
Binnenin zaten drie vellen papier en een oude foto.
De foto liet een jonge vrouw zien die een pasgeboren baby vasthield.
Op de achterkant stond een datum.
14 mei 1989.
Mijn geboortedatum.
Ik herkende de vrouw.
Het was mijn moeder.
Naast haar stond een jonge man die ik nog nooit op onze familiefoto’s had gezien.
Zijn donkere haar viel over zijn voorhoofd. Hij glimlachte onzeker naar de baby.
Onder de foto had iemand geschreven:
Anna, één dag oud. De mooiste dag van mijn leven.
Ik legde de foto op tafel.
Mijn moeder had altijd verteld dat mijn vader ons had verlaten voordat ik kon lopen.
Er waren geen foto’s van hem in huis.
Geen verjaardagskaarten.
Geen adres.
En nu zat ik tegenover een advocaat met een foto van mijn moeder, mijzelf en een jonge man die verdacht veel leek op mijn overleden echtgenoot.
Ik pakte de brief.
De eerste regels waren met bevende hand geschreven.
Lieve Anna,
Onze ontmoeting in het hospice was geen toeval.
Ik wist wie je was voordat je jezelf aan mij voorstelde.
Ik ken je al sinds de dag dat je geboren werd.
Mijn vingers werden koud.
Ik keek naar de advocaat.
‘Wie was Carl eigenlijk?’
Hij antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
‘Hij heeft zijn hele leven geprobeerd een bepaalde gebeurtenis uit zijn verleden goed te maken.’
