Ik was nog maar acht maanden zijn secretaresse toen de 74-jarige CEO op een avond de kantoordeur op slot deed en zei: “Vanaf nu mag je niemand iets vertellen”… De volgende ochtend belde zijn advocaat me op.😱💔
Toen ik voor het eerst bij William Harris ging werken, vertelde iedereen me hetzelfde.
“Je houdt het niet lang vol.”
In eerste instantie dacht ik dat ze een grapje maakten.
William was vierenzeventig jaar oud, de oprichter en CEO van een groot bouwbedrijf. Bijna iedereen in de stad kende zijn naam.
Maar heel weinig mensen op kantoor mochten hem echt. Hij was hard. Hij sprak nauwelijks.
Hij had een hekel aan ondervragingen.
En binnen een jaar waren er drie secretaresses opgestapt.
Ik was negenentwintig en had die baan zo hard nodig dat die verhalen me niet bang maakten.
De eerste paar maanden leek hij me nauwelijks op te merken.
Ochtendkoffie.
Vergaderschema’s.
E-mails.
Documenten.
Soms zei hij alleen maar:
“Emily, geef deze map aan niemand.”
Of,
“Registreer dit gesprek niet.”
Aanvankelijk ging ik ervan uit dat het gewoon om normale geheimhouding van het management ging.
Maar na de vijfde maand begonnen de dingen te veranderen.
Hij hield me later langer op kantoor vast.
