Mijn laptop stootte tegen twee traptreden en belandde levenloos voor mijn voeten, terwijl Grant glimlachend boven me stond. Jaren werk waren er misschien mee verdwenen, maar onze 8-jarige dochter had gehoord wat hij daarna zei. Toen kwam Ellie de trap af met een schoolproject en kondigde aan dat haar vader het ook moest zien.
Heel even, in een dwaas moment, glimlachte ik naar mijn man.
“Dankjewel. Ik was het bijna vergeten.”
Grant stond halverwege de trap met mijn laptop open in zijn handen.
Ik was al te laat.
Grant stond halverwege de trap met mijn laptop open in zijn handen.
Mijn begeleider verwachtte me om acht uur op de campus, en ik had het grootste deel van het weekend besteed aan het herhalen van twee hoofdstukken van mijn biologiescriptie. Ik had vier uur geslapen, een sneetje toast laten aanbranden, Ellie’s lunch twee keer ingepakt omdat ik vergeten was dat ik dat al gedaan had, en mijn laptop boven laten liggen.
Grant had het gevonden.
Ik had het grootste deel van het weekend besteed aan het herzien van twee hoofdstukken van mijn biologiescriptie.
Ik greep naar de leuning.
Toen struikelde hij.
Tenminste, zo had het eruit moeten zien.
De laptop gleed uit zijn handen, raakte een trede, stuiterde tegen een andere en landde met het scherm naar beneden aan mijn voeten.
“Studiebeurs!”
Ik liet me ernaast vallen.
De laptop gleed uit zijn handen, raakte een trede, stuiterde tegen een andere en landde met het scherm naar beneden aan mijn voeten.
Het scharnier was verbogen. Een hoek was opengescheurd.
Ik drukte op de aan/uit-knop.
Niets.
Opnieuw.
Niets.
Mijn conceptversie van vrijdag was opgeslagen, maar geen van de correcties van het weekend was geback-upt. Ik was van plan dat die ochtend nog te doen voordat ik vertrok.
Het scharnier was verbogen. Een hoek was opengescheurd.
“Alsjeblieft.”
Ik drukte nogmaals op de knop.
Grant daalde de resterende trap af.
Ik keek omhoog.
Hij glimlachte.
Niet nerveus.
Niet zoals iemand die net een dure fout heeft gemaakt.
Hij glimlachte.
“Dat heb je expres gedaan.”
Hij haalde zijn schouders op.
“Misschien stop je nu eindelijk met ieders tijd te verspillen.”
Ik staarde hem aan.
“Wat?”
“Vrouwen horen niet slim te zijn, Rachel. Ga maar ontbijt voor me maken.”
“Misschien stop je nu eindelijk met ieders tijd te verspillen.”
Vervolgens liep hij langs me heen richting de keuken.
Ik zat op de onderste trede met de kapotte laptop over mijn knieën.
***
Negen jaar eerder was ik gestopt met mijn masteropleiding nadat ik erachter was gekomen dat ik zwanger was.
Ik zei tegen mezelf dat het tijdelijk was.
Negen jaar eerder was ik gestopt met mijn masteropleiding nadat ik erachter was gekomen dat ik zwanger was.
Grant stemde toe.
“Na de baby,” had hij beloofd.
Toen werd Ellie geboren, en tijdelijk werd de situatie opgerekt.
Er waren voedingen, de was, doktersafspraken, wachtlijsten voor de kinderopvang, boodschappen doen en een soort uitputting waardoor het lezen van een wetenschappelijk artikel aanvoelde als het ontcijferen van een vreemde taal onder water.
Toen werd Ellie geboren, en tijdelijk werd de situatie opgerekt.
Grant vertelde me dat er geen haast bij was.
“Onze dochter heeft een moeder nodig.”
Toen Ellie naar school ging, ben ik weer teruggegaan.
Grant had inmiddels zijn mening herzien.
“Vrouwen in laboratoria kunnen zo veel als ze willen wetenschapper spelen. Ellie heeft je hier nodig.”
Dus ik zorgde ervoor dat ik er was.
“Onze dochter heeft een moeder nodig.”
Ik studeerde nadat Ellie naar bed was gegaan.
