Hij had een rustige stem en schoenen zonder een spatje modder. Op zijn jas zat een klein speldje van een stichting die geld inzamelde voor Haarlemse gezinnen in armoede.
‘Ik ben Maarten Vermeer,’ zei hij. ‘De vader van Daan.’
Hij gaf me geen hand.
‘Mijn zoon heeft u veel overlast bezorgd,’ zei hij.
‘Hij zat in een koelkast.’
De advocaat schoof haar stoel een paar centimeter naar voren.
‘De omstandigheden worden onderzocht,’ zei ze. ‘We moeten oppassen met conclusies.’
Maarten keek naar mij alsof ik een vervelende getuige was die zijn naam verkeerd had onthouden.
‘Daan is een gevoelig kind. Hij heeft de laatste tijd last van nachtmerries. Hij kan verhalen door elkaar halen.’
‘Hij vroeg me om hem niet naar u terug te brengen.’
‘Hij was onderkoeld en in paniek.’
‘Dat maakt het niet minder belangrijk.’
Een agent kwam de kamer binnen en zei dat Daan voorlopig in het ziekenhuis bleef. De kinderarts wilde hem observeren. De jeugdbescherming was ingelicht.
Maarten stond op.
‘Ik wil mijn zoon zien.’
‘Dat wordt op dit moment afgestemd,’ zei Noor.
‘Ik ben zijn vader.’
‘Dat weten we.’
Hij keek naar mij. Zijn stem bleef beleefd, maar zijn kaken spanden zich aan.
‘U weet niet wat er thuis speelt.’
‘Dat klopt,’ zei ik. ‘Daarom vertel ik alleen wat ik heb gezien.’
Het was het eerste wat ik zei waar zijn advocaat niets op antwoordde.
Twee dagen later hoorde ik dat Maarten Daan mocht bezoeken, maar alleen onder toezicht. Daan wilde niet met hem mee. Hij begon te hyperventileren zodra hij zijn stem op de gang hoorde.
De jeugdbeschermer, Noor van Dijk — dezelfde agente die die nacht bij de ambulance had geknield — vroeg me of ik opnieuw wilde vertellen wat Daan had gezegd. Ze was inmiddels aangesteld als contactpersoon tussen politie en jeugdbescherming.
‘Ik heb geen opleiding in kinderen,’ zei ik.
‘Dat hoeft ook niet. U bent een getuige.’
‘Een getuige die op een vuilstort slaapt.’
‘Dat verandert niet wat u hebt gezien.’
Ik keek naar haar map. Op de voorkant stond een nummer, geen naam. Ze merkte dat ik keek en klapte hem dicht.
‘Wat zei hij precies?’ vroeg ze.
Ik vertelde haar over zijn vader, over zijn moeder en over het terugkomen. Noor schreef het op zonder me te onderbreken.
‘Daan zegt dat hij al maanden niet bij zijn moeder is geweest,’ zei ze toen. ‘Maarten zegt dat Sanne is vertrokken en geen contact meer wil.’
‘Is dat waar?’
‘Dat zoeken we uit.’
‘En als hij liegt?’
‘Dan vinden we bewijs. En als hij de waarheid spreekt, ook.’
Voor het eerst sinds ik in die bus sliep, voelde ik dat iemand niet alvast had besloten wie ik was.
Die middag kwam Maarten naar het terrein. Ik was bij de container waar ik mijn water haalde toen hij naast mijn bus stopte. Hij bleef op de harde strook staan en keek niet naar de rommel om zich heen.
‘U hebt met Noor gesproken,’ zei hij.
‘Ja.’
‘U hebt niets van mijn gezin te maken.’
‘Dat had ik ook niet van plan.’
‘Daan heeft rust nodig. Geen onbekenden die hem dingen influisteren.’
Ik zette de jerrycan neer.
‘Ik heb hem niet gevraagd waar hij vandaan kwam. Ik heb hem uit een koelkast gehaald.’
Maarten ademde langzaam uit, alsof ik hem persoonlijk beledigde door de feiten te herhalen.
‘U hebt zelf ook geen stabiele situatie,’ zei hij. ‘Dat begrijp ik. Maar u kunt dit beter aan professionals overlaten.’
‘Professionals waren er nog niet toen ik hem vond.’
Hij haalde een envelop uit zijn binnenzak en hield die tussen ons in.
‘Voor uw moeite.’
Ik keek naar de envelop.
‘Wat zit erin?’
‘Geld. Genoeg om een tijdje ergens anders te slapen. U hebt iets goeds gedaan.’
‘Dan hoeft u er niet voor te betalen.’
Zijn hand bleef nog even uitgestoken. Toen stopte hij de envelop terug.
‘Denk na over wat voor u verstandig is,’ zei hij.
Hij liep naar zijn auto zonder om te kijken. Op de achterruit zat een keurmerk van een vastgoedbedrijf: Vermeer Vastgoed. Ik kende het logo. Op de borden langs de ringweg stonden zijn bouwprojecten, met foto’s van lichte appartementen en mensen die lachten op balkons.
Die avond lag ik wakker in mijn bus. Niet omdat ik bang was voor Maarten, zei ik tegen mezelf. Ik luisterde gewoon naar de auto’s die het terrein op reden.
De volgende ochtend kwam Noor met een uitdraai van camerabeelden. De gemeente had een camera op de toegangsweg; die registreerde de nacht van de vondst. Een grijze bestelbus was om 02.17 uur het terrein opgereden. Twaalf minuten later was hij vertrokken.
Het kenteken stond op naam van Vermeer Vastgoed.
‘Waarom heeft hij gezegd dat hij die nacht thuis was?’ vroeg ik.
‘Hij zei dat hij niet op het terrein is geweest.’
‘En?’
