Toen zij daarin het tropische warme oceaangebied opwarmden ontstond boven Oost-Antarctica een drukpatroon dat sterk leek op de werkelijk waargenomen situatie. Andere natuurlijke klimaatschommelingen konden het verschijnsel volgens de simulaties niet volledig verklaren.
“We hebben een tot nu toe weinig opgemerkt verband op grote afstand gevonden tussen het tropische warme oceaangebied en de Oost-Antarctische ijskap,” zegt eerste auteur Yunhe Wang van de Chinese Academy of Sciences.
Volgens de analyse komen vergelijkbare meerjarige warme perioden in deze tropische regio ongeveer eens per tien jaar voor.
De tijdelijke groei betekent nadrukkelijk niet dat de structurele afname van Antarctisch ijs voorbij is. Over de periode van 2003 tot en met 2024 verloor Antarctica volgens het onderzoek gemiddeld ongeveer 140,5 miljard ton ijs per jaar.
Vooral West-Antarctica blijft kwetsbaar en ook delen van Oost-Antarctica verliezen ijs. Relatief warm oceaanwater kan ijsplaten van onderaf laten smelten en wanneer zo’n drijvende ijsplaat dunner wordt kan landijs sneller richting zee bewegen.
Langjarige afname gaat door
Het extra sneeuwdek van 2021 tot 2023 kon dergelijke verliezen tijdelijk compenseren en zelfs overtreffen. Het effect bleek echter geen structurele ommekeer.
De onderzoekers bekeken ook de invloed van de langdurige door mensen veroorzaakte opwarming. Volgens hun modellen verklaarde die ongeveer negen procent van de extra neerslag boven Queen Mary Land en Wilkes Land.
De uitzonderlijke ijsaanwas ontstond vooral door een specifieke combinatie van warm tropisch zeewater en veranderde atmosferische circulatie en extra vochttransport vanuit de Indische Oceaan.
Het onderzoek laat daarmee zien hoe een verandering in tropische oceanen uiteindelijk duizenden kilometers verderop gevolgen kan hebben voor de sneeuwval op Antarctica.
