DEEL 3
Marieke werd direct opgenomen.
De tweeling ook.
Lotte zat tussen twee verpleegkundigen in met warme chocolademelk die ze nauwelijks aanraakte.
Iedere keer als de deuren opengingen, keek ze op.
“Mama?”
Nog niet.
De arts
Een kinderarts kwam bij haar zitten.
“Sam en Finn zijn moe en hebben hulp nodig, maar ze zijn bij ons.”
“Gaan ze dood?”
De arts schudde zijn hoofd.
“We doen alles wat nodig is.”
Lotte knikte alsof ze de informatie officieel moest opslaan.
“En mama?”
“Ook.”
Dat antwoord was klein.
Maar voor een kind van zes was het genoeg.
Buurvrouw Els
Ondertussen vond de politie buurvrouw Els.
Ze woonde bijna een kilometer verderop.
De enige buur die Marieke echt vertrouwde.
Maar Els was drie dagen bij haar dochter in Groningen geweest.
Ze wist niets.
Toen ze hoorde wat er was gebeurd, begon ze te huilen.
“Marieke wist dat ik weg was.”
Dat verklaarde waarom Lotte niet naar haar huis was gegaan.
Maar nog niet waarom niemand anders iets had gemerkt.
Els vertelde dat Marieke zich de laatste maanden steeds meer had teruggetrokken.
Niet omdat ze mensen niet wilde zien.
Vanwege Stefan.
“Hij vond dat iedereen zich met hun relatie bemoeide.”
Volgens Els controleerde hij geld, afspraken en wie er langskwam.
Marieke had hun relatie kort vóór de geboorte beëindigd.
Maar omdat de tweeling bijna kwam, bleef Stefan regelmatig verschijnen.
Stefan kwam naar het ziekenhuis
Diezelfde avond stond hij bij de ingang.
Boos.
Niet bezorgd.
“Waar zijn mijn kinderen?”
Een medewerker vroeg hem rustig te wachten.
“Ik ben hun vader.”
Daar werd geen discussie over gevoerd.
Maar toegang werd niet zomaar gegeven.
Eerst moest duidelijk zijn wat er thuis was gebeurd en welke afspraken veilig waren.
Stefan begon harder te praten.
Toen zei een politieagent:
“Meneer, we willen ook graag weten waarom u de telefoon van mevrouw Jansen bij u had.”
Hij verstijfde.
“Die had ik per ongeluk meegenomen.”
“En waarom was de vaste telefoon losgekoppeld?”
“Geen idee.”
“U was de laatste volwassen bezoeker voordat mevrouw Jansen ernstig ziek werd.”
Stefan keek om zich heen.
“Ik heb haar niets aangedaan.”
Niemand had dat gezegd.
Dat maakte de stilte erna veelzeggend.
Geen simpele misdaad
Het onderzoek wees niet uit dat Stefan Marieke lichamelijk ziek had gemaakt.
Dat was belangrijk.
De artsen vonden een ernstige medische complicatie na de bevalling die haar bewustzijn had aangetast.
Hij had haar toestand niet veroorzaakt.
