‘Waarom zouden we iedereen in onze ruimte uitnodigen?’, vroeg hij.
‘Want dan hoeven we maar één keer een brunch te organiseren in plaats van vijf ongemakkelijke,’ antwoordde ik. ‘En ik wil dat ze zien wat we hebben opgebouwd.’
Ik heb twee dagen achter elkaar gekookt. Overal brandden kaarsen. Bloemen stonden in verschillende vazen. Een zelfgebakken taart die scheef stond als de Toren van Pisa, maar die smaakte alsof het een feestje waard was.
Ik was niet zomaar iemands dochter of iemands vrouw.
Ik was Mo. Een vrouw met haar eigen sleutels.
Katie, mijn schoonzus, kwam alleen aan.
‘Ik heb de kinderen bij een vriendin achtergelaten,’ zei ze, terwijl ze al een slokje wijn nam. ‘Ze zijn me te veel.’
Te veel lawaai. Te veel rommel. Te veel realiteit.
Ik glimlachte en liet de avond zijn beloop gaan. Gelach, muziek, klinkende glazen.
Toen stond Barbara op, tikte met haar glas en glimlachte wel erg lief.
