‘Ik ben zo trots op deze twee,’ begon ze. ‘Dat ze hun leven beginnen op zo’n prachtige plek.’
Ze keek even naar Katie.
“In tegenstelling tot arme Katie. Drie kinderen. Geen partner. Geen enkele kans om zoiets te kunnen betalen.”
Haar blik dwaalde doelbewust naar mijn ouders.
“Je zou Katie dit appartement echt moeten geven. Zij heeft het harder nodig.”
Ik knipperde met mijn ogen en er ontsnapte een klein lachje voordat ik besefte dat ze het meende.
Toen sprak Alex.
‘Ze heeft gelijk, schat,’ zei hij luchtig. ‘We zouden een tijdje bij mama kunnen blijven. Jouw ouders hebben ons ooit geholpen, dus ze zullen ons vast weer helpen. Deze plek is perfect voor kinderen.’
Hij gebaarde vaag de kamer rond.
“En eerlijk gezegd, jij hebt alles uitgekozen. Ik had er weinig over te zeggen. Ik zou graag een plek hebben waar ik ook dingen kan beslissen.”
Toen viel het kwartje.
Dit was niet spontaan. Dit was ingestudeerd.
Katie was de kamer al aan het opmeten alsof ze gordijnen aan het opmeten was.
Barbara glimlachte alsof de documenten al getekend waren.
‘Dat is niet meer dan eerlijk,’ zei ze.
Het werd stil in de kamer.
Mijn moeder vouwde haar servet met een angstaanjagende kalmte op.
‘Ik heb mijn dochter niet opgevoed om iemands dwaas te worden,’ zei ze kalm.
Barbara verstijfde. “Pardon?”
‘Wil je haar thuis hebben?’ vroeg mijn moeder verder. ‘Sleep haar dan maar voor de rechter. Je zult verliezen.’
Ze draaide zich naar me toe.
“Schatje. De kranten.”
Ik stond op, liep naar de lade met het opschrift ‘Voor het geval dat’ en gaf Alex de envelop.
Hij opende het, en zijn verwarring sloeg om in angst.
“Wat is dit?”
‘De eigendomsakte,’ zei ik kalm. ‘Op mijn naam. Mijn ouders hebben daarvoor gezorgd. Je bezit geen vierkante meter.’
