Barbara’s gezichtsuitdrukking veranderde.
“Dat is onmogelijk.”
‘O, dat is heel goed mogelijk,’ antwoordde mijn moeder. ‘We hebben gezien hoe je te werk gaat.’
Alex zag er uitgeput uit.
‘Dus, je gooit me eruit?’
‘Nee,’ zei ik. ‘Maar je blijft niet.’
Mijn vader voegde er zachtjes aan toe: “De huwelijkse voorwaarden waren duidelijk. Alles wat met onze financiële steun wordt gekocht, is van Mo.”
Katie’s stem trilde. “Waar moeten we heen?”
‘Terug naar je moeder,’ antwoordde ik. ‘Jullie passen er allemaal.’
Alex smeet de papieren neer.
‘Wist je hiervan?’
‘Ik wist niet dat je zou proberen mijn huis aan je zus over te dragen op mijn eigen feestje,’ zei ik. ‘Maar ik wist wel dat je moeder zoiets zou kunnen proberen. Dus ja. Ik had me voorbereid.’
Barbara deed nog een laatste poging.
“Je bent getrouwd!”
‘En een huwelijk vereist loyaliteit,’ zei ik. ‘Geen achterkamertjesdeals om het bezit van je vrouw weg te geven.’
Katie kreeg tranen in haar ogen. “Ik heb de kinderen verteld dat het misschien wel van ons zou kunnen zijn…”
Mijn vader stond op.
“Een man die zijn moeder zijn huwelijk laat dicteren, neemt het niet in eigen hand,” zei hij. “En een man die zijn vrouw bedriegt? Dat is zwakte.”
Alex zei niets.
Hij vertrok.
De deur sloot met een definitieve klap die aanvoelde als het einde van de geschiedenis.
Moeder pakte haar wijnglas.
‘Nou,’ zei ze luchtig, ‘dat heeft zichzelf opgelost.’
We hebben de taart aangesneden.
Het smaakte beter dan alles wat ik ooit zelf had gebakken.
Een week later vroeg Alex of we elkaar konden ontmoeten. Op neutraal terrein. In een koffiehuis tussen onze kantoren.
Hij zag er uitgeput uit. Zijn koffie stond onaangeroerd.
“Ik wil geen scheiding, Mo.”
Ik roerde mijn latte langzaam door.
“Je hebt mijn huis weggegeven. In het openbaar.”
“Ik hielp Katie.”
