Je hielp jezelf,’ zei ik. ‘Je hebt altijd ruimte gemaakt voor iedereen. Behalve voor mij.’
“Ik raakte in paniek.”
“Je had het gepland.”
Stilte.
“Ik hou nog steeds van je.”
‘Ik geloof je,’ antwoordde ik. ‘Maar liefde zonder respect is niets meer dan afhankelijkheid.’
Hij reikte over de tafel.
Ik pakte zijn hand niet vast.
‘Ik behoud het huis,’ zei ik zachtjes. ‘En ik zal mijn rust bewaren.’
Hij knikte verslagen.
Buiten voelde de lucht schoner aan dan in maanden.
Ik liep terug naar het appartement.
Mijn appartement.
Het zonlicht viel precies goed op de ramen.
En voor het eerst sinds de bruiloft voelde het weer als thuis.
