“Mijn kinderopvangschema ben ik je niet verschuldigd.”
‘Dat doe je als het onze zoon betreft.’
“Dit gesprek is gedaan.”
‘Nee, dat is het niet.’
Hij hing op.
Ik bleef een paar seconden staan.
Toen ging ik terug naar de keuken.
Tylers ogen waren op zijn bord gefixeerd.
‘Het spijt me dat je dat hebt gehoord.’
‘Het is oké.’
“Nee, schat. Stop met zeggen dat alles in orde is.”
Hij keek op.
Ik heb mijn stem verzacht.
“Wie hoort Lucy te kijken?”
Het gezicht van Tyler veranderde.
‘Hoe bedoel je?’
‘Je vader zei dat ze dekking hebben.’
‘Dat doen ze.’
‘Wie?’
Hij draaide de mouw van zijn sweatshirt.
‘Tyler.’
Hij fluisterde: “Nicole denkt dat er een oppas is.”
Ik voelde koud.
‘Wat?’
‘Papa zei dat ze het haar niet moest vertellen.’
‘Waarom?’
‘Hij zei dat ze zich zorgen zou maken.’
‘Weet Nicole dat je alleen bent met Lucy?’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Nee.’
Toen voegde hij er rustig aan toe,
“Ze denkt dat iemand anders komt nadat ze weg is.”
HOOFDSTUK 3 — DE BABYSITTER
Ik heb Nicole die avond niet gebeld.
Ik wilde feiten voordat ik het huis van iemand anders tot ontploffing bracht.
De volgende ochtend ontmoette ik Tylers leraar voor school.
Mevrouw Reeves had de uitgeputte vriendelijkheid van iemand die vijftien jaar had besteed aan het uitleggen van potloden, fracties en menselijk fatsoen aan negenjarigen.
‘Ik ben blij dat je bent gekomen,’ zei ze.
‘Heeft Tyler het moeilijk gehad?’
“Niet academisch. Nog niet.”
Dat laatste woord was belangrijk.
Ze haalde een map tevoorschijn.
‘Hij is moe geweest.’
“Hoe moe?”
“Twee keer heb ik hem moeten wekken tijdens stille lezing.”
Ik drukte mijn lippen samen.
“Hij is ook drie keer het huiswerk vergeten. Dat is ongewoon voor hem.’
‘Iets anders?’
“Hij slaat het ontbijt over als hij te laat komt.”
‘Hij zegt dat hij bij zijn vader eet.’
Mevrouw Reeves gaf me een zorgvuldige blik.
‘Hij zei dat hij geen tijd had.’
Mijn borst is aangespannen.
“Hij heeft afgelopen dinsdag ook de wiskundequiz gemist.”
‘Ik weet het.’
“En de vergaderingsrepetitie.”
Ik keek op.
‘Welke repetitie?’
“Hij werd geselecteerd om een deel van de vierde klas welkom voor Family Learning Night te lezen.”
Tyler had dat niet gezegd.
‘Hij heeft het gemist?’
“Hij kwam erna het einde.”
Op weg naar mijn werk stopte ik en belde Nicole.
We waren geen vrienden.
Maar we waren ook geen vijanden.
Ze was altijd beleefd tegen me geweest en aardig tegen Tyler.
Dat maakte de oproep erger.
‘Hé,’ antwoordde ze. “Alles goed?”
‘Ik moet je iets vragen over ochtenden.’
‘Oké.’
“Wie kijkt er naar Lucy tussen wanneer je vertrekt en de kinderopvang?”
Er was geen aarzeling.
‘Megan.’
Ik greep het stuur.
“Wie is Megan?”
“Onze ochtendoppas.”
‘Heb je haar ontmoet?’
Nicole lachte licht.
“Niet echt. Wat vreselijk klinkt als ik het hardop zeg.’
‘Niet echt?’
“Brent vond haar via iemand. Ze deed een paar proefochtenden. Onze schema’s zijn nooit overlapt.”
‘Komt ze elke ochtend?’
“Alleen wanneer Brent vroege afspraken heeft.”
‘Nicole.’
Mijn stem moet veranderd zijn omdat die van haar dat ook deed.
‘Wat?’
‘Wist je dat Tyler naar Lucy heeft gekeken?’
Stilte.
Niet de geïrriteerde stilte die ik van Brent had gekregen.
Een bange.
‘Hoe bedoel je kijken?’
‘Ik bedoel alleen.’
‘Nee.’
“Hij zegt dat Brent hem vraagt om voor Lucy te zorgen.’
‘Nee.’
“Nikki—”
“Nee. Brent heeft me verteld dat Megan komt.’
‘Ik heb berichten.’
“Hoe lang?”
“In ieder geval meerdere ochtenden. De school heeft elf late aankomsten in vier weken.”
Ze liet een geluid klinken alsof ze te snel had gestaan.
“Elf?”
‘Ja.’
‘Nee, dat kan niet kloppen.’
‘Ik wou dat het niet zo was.’
Nog een stilte.
Dan:
‘Is Lucy oké?’
‘Ja.’
‘Is Tyler?’
Die vraag brak me bijna.
‘Ik probeer dat uit te zoeken.’
Ik hoorde beweging aan haar kant.
Een kabinet sluiten.
Een stoel die schraapt.
“Ik vertrek de meeste ochtenden om vijfvijftig.”
‘Ik weet het.’
“Brent vertelde me dat de oppas om zes uur kwam.”
“Hij heeft Tyler wakker gemaakt.”
‘Nee.’
‘Nicole –’
“Ik heb Lucy gisteren om vijfveertig-zevenendaags afscheid genomen.”
Haar stem kraakte.
“Ik heb een briefje op de koelkast laten liggen omdat ze tandjes krijgt. Ik dacht dat er een volwassene in dat huis zou komen.”
Ik zei niets.
Ze ademde scherp in.
‘Wat doet Tyler met haar?’
“Luiers. Flessen. Houdt haar vast. Brengt haar weer in slaap.’
‘Oh mijn God.’
‘Hij geeft om haar.’
“Dat is niet waar ik me zorgen over maak.”
