‘Ik weet het.’
Ze begon rustig te huilen.
Niet theatraal.
Het soort huilen waarbij iemand probeert geen geluid te maken omdat ze nog steeds informatie nodig hebben.
‘Het spijt me,’ zei ik.
“Nee. Verontschuldig je niet.’
Toen zei ze: ‘Wacht maar.’
‘Wat?’
“We betalen hiervoor.”
Ik fronste.
‘Waarvoor?’
‘Ochtend kinderopvang.’
‘Hoeveel?’
‘Zeshonderd per maand.’
Ik staarde door de voorruit.
‘Wat?’
‘Zeshonderd dollar.’
‘Op Megan?’
‘Dat is wat ik dacht.’
‘Heb je haar ooit rechtstreeks betaald?’
Een pauze.
‘Nee.’
‘Wie betaal je?’
‘Brent regelt het.’
‘Dat was niet mijn vraag.’
Nicole werd weer stil.
Toen zei ze de zin die de hele vorm van het verhaal veranderde.
“Ik maak elke maand zeshonderd dollar over naar Brent.”
HOOFDSTUK 4 — ZESHONDERD DOLLAR
Nicole kwam die avond naar mijn huis met een tablet en een luiertas ook al had ze Lucy niet bij zich.
Ze zei dat ze de verkeerde tas had gepakt om het werk te verlaten.
Haar handen trilden.
Tyler was boven bezig met huiswerk.
Ik wilde hem hiervoor niet in de kamer hebben.
Nicole zat aan mijn keukentafel en opende een budgetteringsapp.
‘Ik voel me stom.’
‘Niet doen.’
“Ik heb de vrouw die voor mijn baby zorgde nooit ontmoet.”
“Je vertrouwde de vader van Lucy.”
Ze keek me aan.
‘Dat moest genoeg zijn.’
Ik heb niet geantwoord.
Ze draaide de tablet naar me toe.
Er waren vier maandelijkse inzendingen.
OCHTEND KINDEROPVANG — $600
April.
mei.
juni.
juli.
Nicole tikte april af.
“Ik heb mijn deel van de huishoudelijke uitgaven op onze gezamenlijke rekening gezet. Brent betaalt van daaruit wat dingen. Voor de kinderopvang draagt hij de zeshonderd altijd over aan zijn persoonlijke controle.”
‘Waarom?’
“Hij zei dat Megan de voorkeur gaf aan Venmo, en hij had haar account al.”
‘Heb je de betalingen ooit gezien?’
‘Nee.’
‘Heb je het gevraagd?’
“In het begin. Hij zei dat hij het geregeld had.’
Ze lachte een keer, maar er zat geen humor in.
“Die zin gaat me de rest van mijn leven gek maken.”
Ik heb Tylers aanwezigheidsrapport op mijn laptop gehaald.
We hebben datums vergeleken.
Het patroon was niet perfect.
Het was erger.
Op ochtenden dat Tyler er niet was, kwam Lucy meestal rond de opening aan bij de kinderopvang.
Op ochtenden sliep Tyler bij Brent thuis, dagopvang check-in was vaak later.
Achtvijftig.
Negen-twaalf.
Negen-zevenentwintig.
Soms was er geen dagopvang check-in tot bijna tien.
Nicole bedekte haar mond.
“Ik dacht dat hij haar afzette voor zijn eerste afspraak.”
‘Wat doet Brent zo vroeg?’
“Hij zit in de verkoop van commerciële apparatuur. Sommige klanten beginnen vroeg.”
“Heeft hij elke ochtend vergaderingen?”
‘Ik weet het niet meer.’
Dat was het angstaanjagende deel.
Niet één enorme leugen.
Een heel leven opgebouwd uit kleine verklaringen die niemand wilde verifiëren.
Op zes dertigste hoorde ik Tyler op de trap.
Nicole veegde haar gezicht snel af.
Hij stopte toen hij haar zag.
‘Oh.’
‘Hé, vriend,’ zei ze.
Zijn ogen gingen meteen naar mij.
‘Is Lucy oké?’
‘Het gaat goed met haar.’
‘Is Nicole gek?’
Nicole stond.
‘Nee.’
Tyler zag er niet overtuigd uit.
‘Het spijt me.’
Ze liep naar hem toe.
‘Waarvoor?’
