Mijn baas belde me om elf uur ’s avonds en zei: ‘Kom vanavond met me mee naar het hotel. Als je niet komt, ben je ontslagen — en vertel het aan niemand.’
Ik ging erheen…
Maar toen ik de deur opendeed, zag ik hem daar staan en hoorde ik wat hij van me wilde.
Ik kon mijn eigen oren niet geloven. 😳
Om 22.52 uur ging mijn telefoon.
Toen ik de naam van mijn baas op het scherm zag, stond ik op het punt om niet op te nemen.
Mr. Harrison had me nog nooit zo laat gebeld.
Op het moment dat ik opnam, zei hij niet eens hallo.
‘Kom vanavond naar het hotel.’
Ik kwam overeind in bed.
‘Wat?’
‘Kom naar me toe. Je hebt dertig minuten.’
Ik moest zelfs lachen, omdat ik dacht dat hij een grapje maakte.
‘Mr. Harrison, het is bijna elf uur.’
Zijn stem werd plotseling kil.
‘Als je niet komt, Emma, ben je ontslagen.’
Mijn maag trok samen.
Ik werkte al zes jaar voor hem. Ik had nog nooit een waarschuwing gekregen, nooit een belangrijke deadline gemist en hem nooit enige reden gegeven om me met ontslag te bedreigen.
‘Waar gaat dit over?’
Hij bleef even stil.
Toen zei hij iets wat me nog banger maakte.
‘Vertel niemand waar je naartoe gaat.’
Daarna verbrak hij de verbinding.
Enkele minuten bleef ik roerloos op mijn bed zitten.
Alles in mij zei dat ik niet moest gaan.
Maar ik had huur, rekeningen en een baan die ik me niet kon veroorloven kwijt te raken.
Dus kleedde ik me aan en reed dwars door de stad.
Toen ik de bijna verlaten hotellobby binnenkwam, keek de receptionist me recht aan.
‘Emma?’
Het bloed trok uit mijn gezicht.
‘Ja.’
Ze overhandigde me een sleutelkaart.
‘Hij zei dat u zou komen.’
‘Welke kamer?’
‘De bovenste verdieping.’
De rit met de lift leek een eeuwigheid te duren.
Toen de deuren opengingen, was de gang doodstil.
Het enige licht kwam van een smalle kier onder een deur helemaal aan het einde van de gang.
Langzaam liep ik ernaartoe.
Mijn hart bonsde steeds harder.
Toen zag ik dat de deur al op een kier stond.
‘Mr. Harrison?’
Geen antwoord.
Ik duwde de deur iets verder open.
En verstijfde.
Mijn baas stond midden in de kamer en keek me recht aan.
Naast hem stonden twee vreemden, allebei elegant gekleed.
Maar dat was niet wat me bang maakte.
Op het bed lag een witte jurk.
En ernaast stond een klein fluwelen doosje met daarin een diamanten ring.
Mr. Harrison deed een stap naar me toe en zei:
‘Emma, voordat je hier wegloopt, moet je horen wat ik je ga vragen te doen.’
Mijn hand klemde zich nog steviger om de deurklink.
En toen hij uitlegde wat hij van me wilde…
